Joomla Template by Create Website

Porto & Lisboa

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Op 26 september zijn we vanuit Póvoa de Varzim met de gloednieuwe metro, waar ze erg trots op zijn, naar Porto gegaan. Een uurtje rijden door groen landschap.

 
Casa di Musica, Rem Koolhaas

Onze favoriete manier om snel een indruk te krijgen van een stad is dmv een bustoer in een open dubbeldekker. Je kunt dan uitstappen waar je wilt en later de draad weer oppikken. We wilden graag de Casa di Musica bezichtigen, een van de zeven architectonische wereldwonderen, ontworpen door onze landgenoot Rem Koolhaas. We konden er wel in, maar de rondleiding van die dag had al plaatsgevonden en de voorstelling van die avond (Fado) was al uitverkocht ...pech. Lunch in het oude gedeelte van Porto, Gaia, waar de portwijnhuizen zijn. Prachtig aan de Douro gelegen, met indrukwekkende bruggen over de rivier.

 

  
  
Douro port
Boten in de Douro

Het was een heerlijke zonnige dag. De volgende dagen was er wisselende wind, zodat we regelmatig de motor moesten gebruiken. Via Aveiro, waar we voor anker lagen met nog 2 NL schepen (nota bene), Figueira de Foz, Nazaré naar Cascais. We hebben twee dagen langs eindeloze zandstranden gevaren, waar je niemand ziet en waar nauwelijks bebouwing is. Zuidelijker is de kust weer veel rotsachtiger. Als er wind stond, dan was die meestal achterlijk, zodat we onze spinaker weer konden gebruiken. Na de vorige keer heeft Huib verfijningen aangebracht in de schootvoering en met enige oefening kregen we het zeil steeds goed naar beneden, zij het met veel krachtsinspanning. De laatste etappe naar Cascais, de badplaats aan de monding van de Taag, leggen we full speed af met de spi. We ankeren voor de kust in een prachtige baai in een mooie zandbodem. Het is inmiddels haast tropisch weer geworden. We besluiten om Lissabon te bezoeken vanuit Cascais.

 
  
Just skating...
Lisboa view

Onze pilot (handboek) is vrij somber over de mogelijkheid om in één van de marina's in de stad een plek te bemachtigen, en dan hoef je met een catamaran al helemaal niet aan te komen! Met de trein gaan we naar Lissabon (1 en 2 oktober), waar we midden in het oude centrum aan komen op de Cais do Sodré.

 

Zomaar een huis

Ook daar weer een bustoer die ons langs prachtige parken voert, indrukwekkende gebouwen, de Tôrre de Belém (een verdedigingstoren uit de Middeleeuwen) en langs de Taag (hier Rio Tejo genoemd). We wandelen door de oude buurten (Alfama), het tegen een heuvel gelegen Parque Eduardo VII met verpletterend uitzicht over stad en rivier, en bezoeken de overdekte markt. We vergapen ons daar aan het prachtige tegelwerk. De Portugese azulejo's (tegels) worden niet alleen gebruikt voor interieur, maar ook om huizen aan de buitenkant mee te betegelen. Lissabon is een schone, prettige stad, het verkeer is naar ons idee vrij rustig. Zoals onze pilot het zo treffend verwoordt: an ancient city remarkable for its slightly dilapidated beauty. Het is heerlijk om na een lange dag in de warme stad weer terug te komen op Madeleine die rustig in het schone water ligt te dobberen met frisse lucht om zich heen.

   
...wijsheden
Tegeltjes

Op 3 oktober staan we vroeg op om verder te gaan naar Sines.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben al een paar keer naar onze ankerketting gekeken, omdat die bij het draaien van de boot (bij het omkeren van het tij) een bonkend geluid maakte wat we niet kennen. Het anker lag echter als een huis, zoals het hoort zijn we geen millimeter van onze plek gekomen al die dagen. Nu lukt het niet om de ankerketting binnen te halen. We doen dat met een electrische lier. Een stukje binnenhalen lukt, maar iedere keer schiet de ketting weer overboord. Totdat we ontdekken dat de bridle snaarstrak gespannen staat. De bridle is een V van touw die vanaf de beide boegen aan het afhangende deel van de ankerketting vastgezet wordt, om de krachten wat beter te verdelen en de boot goed te laten zwenken achter de ankerketting. De bridle blijkt ergens achter te zitten en we krijgen hem niet los. Op een gegeven moment is hij doorgeschavield en dan is ook de spanning van de ankerketting af. Nu schiet de ankerketting helemaal van de lier af en racet het water in: 80 meter ketting, het uiteinde zit met een harp aan de bodem van de bakskist. Op zo'n moment merk je dat er veel meer stroom staat dan je denkt. En natuurlijk ook enige branding, zo vlak bij de kust. Huib begint de ankerketting handmatig binnen te trekken. Dat is behoorlijk zwaar werk, en na zo'n meter of 40, als de zaak weer veilig gesteld is, borgt hij de ketting om even op adem te komen. Dan kunnen we de lier weer in orde brengen en de rest van de ketting weer electrisch ophijsen. Huib kan gelukkig daarna de rest van de dag rustig gaan zitten, want er is geen wind en we moeten motoren. Hij maakt onderweg een nieuwe bridle. Ik hoor allerlei waarschuwingen op de marifoon over schietoefeningen, en we komen ook een grote oorlogsbodem tegen, maar ik kan niet helemaal goed uitmaken waar precies de oefeningen gehouden worden. Ik kan de gegeven coördinaten niet goed horen. Als we een kaap ronden en ik nog eens goed op de kaart kijk, blijkt dat we middenin een 'Firing Practice Area' zitten! Ik zet koers om er zo snel mogelijk uit te komen, maar het is een benauwd uurtje.

Vasco da Gama

Eind van de middag komen we in Sines aan, wat de geboorteplaats is van Vasco da Gama. We liggen onder zijn wakend (standbeeld) oog in de baai die naar hem genoemd is voor anker. Heerlijk zwemwater. Huib schrikt van de pokkenaangroei aan rompen en schroeven. De volgende dag brengen we een bezoek aan het plaatsje en daarna gaat Huib de schroeven schoonmaken. We kopen verrukkelijke Dorado's op de markt.

Op 5 oktober staat de laatste etappe naar Portimão op het programma, 86 mijl. Vanwege de visstaken willen we liefst voor het donker in Portimão aankomen, wat betekent dat we in de ochtendschemering weg moeten varen. Huib staat op de boeg om naar visstaken te speuren. Als het helemaal licht is hijsen we de spi. Geleidelijk neemt de wind toe en ruim voor Cabo de São Vicente halen we hem omlaag. Het waait dan inmiddels zo hard dat we op de genua bijna net zoveel snelheid maken. We ronden de kaap, de meest westelijke punt van Portugal om half 3 's middags en varen dan aan de wind op de genua naar Portimão. Prachtige indrukwekkende rotspartijen bij Vicente en Punta de Sagres. De wind neemt toe tot 33 knopen, we moeten zelfs nog reven, we schieten met 12 knopen door het water. We passeren een allerakeligst visveld wat we net op tijd in de gaten krijgen en leggen om 7 uur 's avonds in de schemering aan in de Marina de Portimão. Hier zullen we een tijdje blijven.    

Povoa de Varzim, Portugal

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Donderdag 25 september

Never a dull moment, zelfs op een zonnige zeildag met de wind van achteren, gister van Baiona op weg naar Porto. Na het zetten van de spinaker waren we daar zo mee bezig, dat we één van de zeer vele visstaken misten. Die zette zich vast in ons stuurboordroer. Daardoor werd Madeleine niet goed meer bestuurbaar en loefde op.

 
Symmetrische Spi

De truc van een voordewindse spi is dat je hem alleen op die koers voert. Als je door oploeven met halve wind komt te varen, komt er zoveel kracht in het zeil te staan dat je het niet meer kunt strijken (naar beneden halen). Voor het strijken trek je een hoes om de spi naar beneden en als hij netjes in de hoes zit laat je het hele zaakje zakken. Die hoes kreeg Huib met geen mogelijkheid naar beneden getrokken. Dus het zeil bleef met alle kracht hoog boven de boot waaien. Ik probeerde nog aan de schoot te trekken, maar die glipte door mijn vingers met veel blaren als gevolg. Uiteindelijk hebben we het losse zeil naar beneden laten zakken. Dat valt dan als een enorme parachute in het water, en met veel moeite hebben we het weer aan boord kunnen krijgen zonder scheuren. Toen de visstaak nog. Huib waagde zich op de transom (achterkant van de boot waar je dicht bij het water kunt komen), werd in no time door de golven overspoeld en drijfnat, kon de staak wel grijpen maar niet lostrekken van het roer. Toen hebben we de dinghy in het water laten zakken, tussen de transoms in. Huib er in, wat een hele toer was, want de golven sloegen de dinghy steeds half onder Madeleines kuip. Dus steeds bukken om een hersenschudding te voorkomen. Met een mes wist hij het grootste deel van de staak er af te snijden, maar er bleef nog een stuk stok met touw om het roer zitten (wel jammer van iemands nering). Daar kon hij vanuit de dinghy niet meer bij. Huib is echt wel stoer, trok zijn duikpak aan, flippers, bril, touw om zijn middel en is het water in gegaan om het roer vrij te maken van de laatste troep. Anderhalf uur later konden wij onze weg vervolgen, op de genua dit keer. Dat ging nog snel genoeg, maar inmiddels was het wel stikdonker geworden voor wij een haven bereikten, ic Povoa de Varzim (ankerplaatsen zijn er hier voor de kust nauwelijks). Geen nauwkeurige kaart, ondiep water, weinig ruimte, maar prima gegaan. Vandaag drogen we hier onze spullen en genieten van de heerlijke Portugese zon. Morgen gaan we met de metro naar Porto.

Baiona

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Dinsdag 23 september

Een week met heftig weer achter de rug. Vorige week dinsdag zijn we vertrokken uit La Coruña, naar Laxe in de Ria de Corme y Laxe, een tochtje van 35 mijl. Daar lagen we met enkele andere boten voor anker in de kleine baai voor dit vissersplaatsje. Woensdag stormde en regende het zo dat we de boot niet af geweest zijn. Donderdagmiddag hebben we ons aan de wal gewaagd voor enkele boodschappen en wifi in een bar, onder genot van spaanse wijn & kaas. Vrijdag door naar Muxia in de Ria de Camariñas, weer zo'n 30 mijl verderop. Dat was net haalbaar, gezien het weer (voor 's middags was er een gale warning uitgegaan). Huib had 2 rifs gelegd, en uiteindelijk kregen we 32 knopen wind over dek (windkracht 7), met flinke zeeën. Een van de bakskisten voor op de boot was opengeklapt door een golf, met het gevaar dat het deksel zou wegwaaien. Met enige moeite kon ik de kist bereiken (vastgebonden aan de mast kon ik er net bij), en net toen ik dat dicht zat te maken en te zekeren met een touwtje kwam er een enorme golf over me heen. Doorweekt, pak en laarzen ook van binnen een zwembad gelijk. Zaterdag was weer een grijze dag met veel wind, die pas aan het eind van de middag ging liggen. 's Avonds hebben we Huibs verjaardag nog met een etentje buiten kunnen vieren. Zondag was het stralend weer, met aanvankelijk nog wel wat wind uit de goede hoek, maar die werd al gauw variabel. We waren op weg naar de Ria de Muros, maar omdat we geen zin hadden om een hele middag te motoren zijn we voor anker gegaan in de baai naast Kaap Finisterre. Een indrukwekkend landschap. Het was warm genoeg om eindelijk eens lekker te gaan zwemmen, maar er dreef daar zoveel troep in de baai rond dat we daar van af gezien hebben. De baai is aan de zuidkant helemaal open (niets tussen ons en de Cariben), dat daar waarschijnlijk alles naar toe gedreven wordt. Maandag was weer een mooie dag met voornamelijk wind uit het noorden, dus gunstig. Wel sterk wisselend, waardoor we soms moesten reven, dan weer motoren, maar het grootste deel toch heerlijk zeilen. Daarbij werden we vergezeld door grote groepen dolfijnen. Langs dit deel liggen eilanden voor de kust die nationale parken zijn. Daar mag je alleen ankeren met een speciale permit. Wij vinden dit gedeelte van Spanje een eye opener. Het landschap is prachtig, ruig, het water in het algemeen erg schoon, de steden en dorpen erg schoon en de mensen bijzonder vriendelijk. En het is goedkoop. Gisteravond zijn we in Baiona aangekomen, onze laatste haven in Spanje. Mooi stadje, mooie baai, heerlijk weer. We ontmoeten nu alleen nog maar zeilers die ook naar het zuiden gaan. Vandaag liggen we naast een boot (Nomas) die naar dezelfde kennissen onderweg is in Portimao als wij. Hoe klein is de wereld! 

A Coruña, Spanje

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Maandag 15 september

Afgelopen nacht zijn we in La Coruña aangekomen. Vrijdagmiddag vertrokken uit Brest, met rustig weer. Vrijwel de hele tocht halve wind gehad, zaterdag wat meer dan zondag. In de nacht van zaterdag ook veel buien met onweer om ons heen, maar deze wisten we toch steeds goed te omzeilen. Enkele dolfijnen gezien onderweg. Ons nieuwe voorzeil stond er prachtig en strak bij. De ervaring van deze oversteek van de Golf van Biskaje is wel even anders dan die van 2006 (zie reisverslag aug 2006).

Cabo Finisterre vuurtoren

De plannen voor de komende weken zijn om de Ria's in Galicië, dit deel van Noordwest Spanje, te bezoeken. Ria's zijn de estuaries van de rivieren die hier in de zee uitkomen. Prachtige natuurgebieden met veel ankerplaatsen. Dat zijn steeds dagtochten. Daarna gaan we langs de Portugese kust naar beneden, naar Lissabon. Daar willen we een paar dagen blijven en dan door naar Zuid Portugal, waar we vrienden hopen te treffen. We hebben al contact gelegd met 2 andere catamarans die ook ons traject afleggen, en via de AIS (het systeem waarmee je een schip kan volgen) zeilen we al sinds Cherbourg met 2 schepen op, waarvan we er 1 al een paar keer hebben zien liggen in de haven, maar de andere nog steeds niet hebben gespot. Big Brother is watching, met de huidige technieken.

Brest II

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Maandag 8 september

Nog steeds in Brest. Vorige week zijn we een paar dagen bezig geweest met huishoudelijke zaken als was, boodschappen, water en diesel tanken en we hadden enkele kleine reparaties gepland. De rits van de lazybag (waar het grootzeil in opgeborgen wordt op de giek) was over een stuk van 20 cm kapot, de tandjes waren van de stof gescheurd. Ik had dat in het beginstadium in Scheveningen al gerepareerd, maar dat was onvoldoende sterk. Gelukkig ontdekten we hier een vestiging van Incidences, een Franse zeilmakerij, die we van St Maarten goed kenden. Jean van de vestiging daar heeft meermalen de oude zeilen waarmee we Madeleine hadden gekocht, onder handen gehad en had er een hard hoofd in dat we daarmee Nederland zouden halen. Uiteindelijk hadden we indertijd veel mankementen onderweg, maar niet met de zeilen. Dus de lazybag gedemonteerd van de giek en op de fiets mee naar Incidences genomen. Omdat ze zelf vonden dat ze geen betere rits in huis hadden dan die er in zat, hebben ze hem netjes gerepareerd. Middagje werk om hem weer te installeren. Omdat Huib in de top van de kraanlijn en van de grootzeilval lelijke schavielplekken had ontdekt wilde hij ook de genuaval inspecteren. De schavielplekken zijn des te opmerkelijker, omdat alle lijnen afgelopen winter gecheckt zijn en Huib boven in de masttop geen scherpe randen, bramen of iets dergelijks heeft kunnen ontdekken. Na het neerhalen van de genua (voorzeil) bleek de val er netjes uit te zien, maar er was een defect in de pees in het voorlijk van het zeil, op een gekke plek. De pees gaat in een gleuf van de furler, zo wordt het zeil opgehesen en de furler is het draaisysteem waarmee de genua wordt opgerold rond de voorstag. Met onze vertrouwde rol zeilreparatiemateriaal en mijn nieuwe naaimachine kon dit defect goed verholpen worden, zodat we de genua zonder problemen konden hijsen.

L'Aulne

Donderdag 4 september vertrokken we uit de Marina du Moulin Blanc, op weg naar de rivier de Aulne. Brest ligt aan de Rade de Brest, een binnenwater wat een smalle verbinding heeft met het open water, de Golf van Biskaje cq het begin van Het Kanaal.

  In de Rade komen diverse rivieren uit, die gedeeltelijk droogvallen en die je een eind kunt opvaren. Omdat het prachtig weer is en vrijwel windstil wilden wij dat graag gaan doen. De omgeving hier is prachtig. Er is heel veel watersport, dat is gezellig. Toen we goed en wel onderweg waren wilde ik de reparatie checken en groot was de schrik toen ik met de verrekijker zag dat er bovenin een onderbreking was in de furler: de top hing los van de rest van de buis. Dat was dus de oorzaak van de schavielplek: een losse las in de furler, die nu helemaal losgeraakt was. Terug naar Moulin Blanc. Het havenpersoneel is hier zeer behulpzaam, belde een rigger die binnen een half uur aan boord was. Hij kende ons furlersysteem (Profurl) en kon dat repareren, maar wij opteerden voor een nieuwe. Als hij die vrijdag vóór 11 uur zou bestellen zou hij hem maandag in huis hebben en diezelfde dag kunnen monteren. Deal.

 
De nieuwe furler

De rigger hees zich boven in de mast en bracht de genua handmatig naar beneden, een zorg minder, want met die breuk was het maar de vraag of we het zeil goed naar beneden zouden kunnen trekken. Bij het uitvouwen van de genua op de steiger en grondige inspectie van het hele doek bleken er diverse kleine scheuren in het laminaat van het achterlijk te zitten. Teveel voor onze reparatiekit, en duidend op ernstige slijtage. Ook de zeilen en de lazybag zijn de afgelopen winter geserviced, dus we beginnen onze vraagtekens te zetten bij de kwaliteit van het door ons uitbestede werk. Het blijkt dat je alles toch zelf door je handen moet laten gaan, maar daar hadden wij de afgelopen maanden geen tijd voor. Onze langzame reis langs de 'beschaafde (lees nautische) wereld' komt nu goed uit. We kunnen alles uitproberen en controleren en zitten met onze neus boven op het werk. De genua is niet nieuw (2008) en had bij normaal gebruik in NL best nog een seizoen mee gekund, maar de conditie is te slecht voor een oversteek. Het zeil heeft het de afgelopen weken erg te verduren gehad, en een laminaatzeil is kwetsbaar. Weer een bezoek aan Incidences, met de genua op een kruiwagen van de marina geladen. Toeval wil dat de rigger, Iroise Greement, en Incidences in hetzelfde gebouw zitten en intensief samenwerken. Dat is belangrijk, omdat lengte van zeil en furler goed overeen moeten komen. We hebben het geluk dat het seizoen al bijna over is, zodat ook Incidences tijd heeft om binnen een week een nieuwe genua voor ons te maken. Dat wordt een zeil van Hydra Net Radial, wat wij niet kennen, maar wat geweven doek is, supersterk en vormvast. Ziet er prachtig uit. Vrijdag 12 sept klaar. Ook deal.

Het weekend hebben we 'vrij genomen' (zo voelde het). We zijn de Aulne op getuft, wat inderdaad prachtig was. Aanvankelijk beboste oevers, later lieflijk glooiend Frans boerenlandschap. Op een schitterende plek ons anker uitgegooid en daarna adembenemende stilte, uitsluitend verstoord door een helder kerkklokje wat de uren slaat, een hond, vogels en opspringende vissen. Doodstil weer. Met veel moeite hebben we ons daar zondagmiddag losgemaakt en nu zijn we weer terug in Moulin Blanc. Zojuist is de furler met de voorstag gedemonteerd. De mast hangt nu aan de zijstagen en 3 lijnen op de boeg. Wij vinden het een eng gezicht, maar de riggers verzekeren ons dat dit safe is, en het feit dat één van hen zich hierbij in de top van de mast durfde te begeven stelt ons enigszins gerust.  

Inmiddels is de nieuwe furler is geplaatst (een beauty) en de mast is overeind gebleven en vandaag de nieuwe genua binnengekregen. De weersvoorspellingen zijn goed voor de komende dagen, dus morgenochtend vertrekken we richting La Coruña, Spanje.