Joomla Template by Create Website

Winter in Amsterdam

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Eind september 2016 verlaten we Kodiak, nadat we twee maanden lang tevergeefs geprobeerd hebben om het defect in onze hydraulische stuurinrichting te vinden. Er moet ergens een lek zitten, waardoor drukverlies optreedt en de beide roeren niet parallel blijven staan, zodat het sturen onmogelijk wordt. De eerste verdachten waren voor iedereen die wij raadpleegden de beide cilinders, maar ondanks herhaalde malen uittesten onder hoge druk, werd daarin geen lekkage gevonden. De drie hydrauliekbedrijven van Kodiak hebben zich allemaal in ons systeem verdiept, een enkeling had er slapeloze nachten van, collega's in Seattle werden geconsulteerd, maar een oplossing werd niet gevonden. Wij zelf hebben alle onderdelen van het systeem één voor één gedemonteerd en uitgetest en defecten daarin uitgesloten. Lange tijd hadden we nog de hoop de zaak tijdig genoeg aan de praat te krijgen om de oversteek naar Vancouver te maken, maar de algemene opinie in Alaska is, dat je na 1 september de Golf niet meer moet oversteken in verband met de kans op snelle weersomslag, lees weersverslechtering. De havenmeester in Kodiak zag de bui half augustus al hangen en reserveerde alvast een winterligplaats voor ons, toen wij daar mentaal nog niet aan toe waren.

Uitzicht thuis in Amsterdam

Maar eind september 2016 moesten wij dan toch het moede hoofd in de schoot leggen, Madeleine winterklaar maken en naar ons comfortabele appartement in Amsterdam Noord afreizen. Onze hydrauliekexpert in Nederland, Cornelis Attema in Drachten (TryDo Innovations), van wie wij twee jaar geleden de cilinders gekocht hadden, haalde ons over om de cilinders mee naar NL te nemen, zodat hij ze ook nog eens kon testen. Aangezien Cornelis onze laatste hoop was besloten we dit dan maar te doen, en voor de tigste keer werden de cilinders door Huib gedemonteerd. Zo snel mogelijk hebben we ze in Drachten afgeleverd en na een aantal spannende weken kwam het verlossende bericht: in de bakboord cilinder was een lekkende pakking gevonden, zij het pas nadat Cornelis een speciale testopstelling had gebouwd waarin de beide cilinders serieel onder druk gezet konden worden (de situatie aan boord weergevend) en alleen als daarbij bakboord cilinder na stuurboord geplaatst werd, en andersom niet. Ingenieus speurwerk dus. Van collega cruisers hadden we inmiddels begrepen dat je bij vervanging van oude, originele onderdelen altijd een zwaarder equivalent moet nemen, omdat alles in de loop der tijd goedkoper en lichter wordt uitgevoerd.

Nieuwe hydrauliek...

Waarschijnlijk heeft onze nieuwe cilinder de duurbelasting van 38 dagen non-stop Pacific varen niet aangekund, terwijl de oude cilinders het twintig jaar hebben volgehouden en ook de wereld zijn rond geweest. Naast deze beslommeringen omtrent de hydrauliek hebben we genoten van onze tijd in Nederland. Wat is het hier toch prettig en goed geregeld, al zou je dat niet denken als je kranten leest en TV kijkt. Maar elders in de wereld gaat het er echt anders aan toe. Het was fijn om familie en vrienden weer te zien, buren en CTCers, en om te genieten van een warme badkamer en douche. In verband met een kapotte thermostaat hebben we indertijd in de tropen onze boiler gesloopt, maar nu in Alaska zou die toch wel heel fijn zijn geweest!

Leek het vooraf een eindeloze tijd, een half jaar in Nederland, we moeten constateren dat het is omgevlogen. Op 30 maart vertrekken we weer naar Kodiak. We zijn beladen met 45 kilo hydraulische spullen. De nieuwe cilinders zijn zware jongens, degelijk uitgevoerd in brons. Alle denkbare koppelingen, kranen, verloopstukken en een reserve motor voor de autopilot gaan mee. We hopen dat de Amerikanen inmiddels niet zo achterdochtig zijn geworden dat ze onze bagage verkeerd interpreteren. Voor de zekerheid plakken we foto's en alle officiële scheepspapieren aan de pakketten vast. En dan begint de spannende klus van de installatie en daarna het uur van de waarheid. Cornelis heeft er alle vertrouwen in, wij moeten het eerst zien, dan geloven.

Wordt vervolgd!

Kodiak Island, Alaska

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Ons verblijf in Kodiak staat grotendeels in het teken van reparaties. We krijgen van de havenmeester van St Paul Harbor een ligplaats van een visser toegewezen die tot eind augustus weg zal zijn. In Kodiak is de grootste vissersvloot van de USA  en Madeleine is tussen al deze imposante werkschepen een bezienswaardigheid. Ze heeft veel bekijks en incasseert menig compliment. Er liggen hier maar zelden jachten en in elk geval niet zo lang.

Vissers op Kodiak island, AK
Vissers

Intussen werken we hard aan de problemen die we onderweg hebben ervaren. De hydraulische cilinders die de roeren aansturen worden gedemonteerd en onder hoge druk getest: die zijn in orde. In  de stuurboordcilinder wordt een stukje teflontape gevonden wat misschien de oorzaak van het malfunctioneren is. Het hele hydraulische systeem wordt gevuld met verse olie en een defecte slang wordt vervangen. De doorgebrande motor van de stuurautomaat wordt vervangen en daarna doet deze onmisbare derde hand aan boord het ook weer als een zonnetje. David Horn, als motorexpert een legende op het eiland, komt naar de bakboordmotor kijken, die het niet meer deed op het allerlaatst van onze tocht hierheen. De motor is prima, maar uit de dieselleiding komt geen druppel. Bij doorspuiten onder druk komt er water uit, geen prut. Daarna doet ook de motor het weer prima. Huib draineert de bakboord dieseltank en weer komt er geen prut uit, alleen maar schone diesel. Dus water zal het probleem zijn geweest en niet zozeer vervuiling. David bekijkt een kleine lekkage aan de stuurboordmotor en adviseert om een nieuwe waterpomp te kopen. Die wordt besteld en binnen een paar dagen afgeleverd, waarna Huib hem kan installeren. We schieten goed op en na drie weken zijn we klaar voor een try-out op open water. Het is een mooie maandagochtend en we hebben de helft van de trossen al losgegooid als beide motoren zachtjes uitgaan. Nee hè, niet weer! We checken de leidingen en beiderzijds komt er veel lucht uit. Uren zijn we bezig met het zogenaamde bleeden, maar we schieten niets op. Dan gaat Huib alle filters te vervangen en de olie te verversen, ook al hoeft dat nog niet qua aantal motoruren. Helpt niets. Aan stuurboord komt ook nu geen druppel meer uit de leiding. Zelf hebben we geen manier om de slang onder druk door te spuiten, maar Huib is niet voor één gat te vangen en hij maakt een constructie om de slang uit te zuigen. En dat werkt! De diesel stroomt er uit, zodat hij daarna nog geruime tijd bezig is om alles weer op te dweilen. Enfin, stuurboord doet het. Aan bakboord hadden we vorig jaar een dergelijk probleem met lucht in de leidingen, wat bleek te berusten op een lekje in één van de filters en in de derde set filters die we uit voorzorg indertijd in Nederland hebben laten monteren, voordat we weggingen. Iedereen had ons dat aangeraden, als extra bescherming tegen dieselvervuiling. In de bakboord machinekamer hangen die filters eigenlijk te hoog en nadat Huib ze vorig jaar had weggehaald was het luchtprobleem over. In verband met het water wilden we ze toch weer installeren, maar ook nu bleek dat niet te werken. Pas als hij die filters weer gedemonteerd heeft blijft ook het bakboordsysteem luchtvrij. Inmiddels zijn we drie dagen verder en op donderdag varen we opnieuw uit voor een try-out. Dan blijkt dat het sturen nog even beroerd gaat als voorheen en dat het stuurboordroer nog steeds een eigen leven leidt. Gedesillusioneerd gaan we terug naar de haven. David had voorzichtig laten doorschemeren dat het andere hydrauliekbedrijf, wat een beetje achteraf gelokaliseerd is, beter zou zijn dan zijn collega aan de kade. Wij daarheen. De technische man, Lucas, is die dag naar een klus in Anchorage en komt pas laat in de avond terug. De volgende ochtend krijgen we hem te pakken en na enige overreding is hij bereid aan boord te komen kijken. Hij constateert dat er veel lucht zit in het hydraulische systeem (waar niet in, vraag je je inmiddels af), wat er mogelijk in is gekomen doordat één van de slangen lek was. Dus weer eindeloos bleeden. Hij doet ons een andere methode aan de hand dan die we gewend waren en het lijkt wel te werken. Als we ’s middags weer een try out doen gaat het sturen een stuk beter, maar het is nog geen 100%. Het zal nog wel even duren voor alle lucht echt uit het systeem verwijderd is.

Omdat de bekleding van onze kajuitkussens helemaal versleten was, hebben we hier de kussens opnieuw laten bekleden. Na twee weken worden ze afgeleverd en we moeten wel even slikken. Neptune had in NL vakwerk geleverd qua afwerking (maar kennelijk het verkeerde materiaal gebruikt) en dat is hier wel ietsje minder fraai geworden. Maar het nieuwe vinyl is mooi en stevig en voor deze prijs hoef je bij Neptune niet aan te komen. 

American Bald Eagle

Inmiddels hebben we natuurlijk ook het eiland verkend en andere dingen gedaan. Kodiak Archipelago bestaat uit heel veel eilanden en eilandjes en ontelbare baaien. Alaska is de grootste Amerikaanse staat en heeft door alle grillige inhammen de langste kustlijn, meer dan de oostkust en de westkust samen. In de eerste dagen, als Bart er nog is, maken we met zijn drieën een autotocht over de enige weg die het eiland rijk is.  Op onze tocht zien we onze eerste bald eagles, de nationale vogel van de USA. 

 

 

 

St Paul Harbor

Het landschap is prachtig, bergachtig, erg groen, moerasgebieden waar de rivieren de zee instromen en waar de zalmen komen om eieren te leggen en te sterven. Het allergrootste deel van Kodiak Island is onbewoond en behoort tot The Kodiak National Wildlife Refuge. Overal in de USA heeft Wildlife Refuge gebieden die beperkt toegankelijk zijn en die bedoeld zijn om specifieke ecosystemen te beschermen. In Kodiak bestaat een uitgebalanceerd ecosysteem tussen de zalmen en de beren. Daardoor zijn de Kodiakberen niet met uitsterven bedreigd. Hun aantal bedraagt 3500, het zijn de grootste beren ter wereld, ze kunnen drie meter hoog zijn als ze rechtop staan en ze wegen gemiddeld 275-400 kilo. Ze behoren tot de bruine beren.

Vis, vooral zalm, is een belangrijk deel van hun voeding, maar niet altijd beschikbaar, dus ze eten ook veel planten, grassen en bessen. Zelden jagen ze op andere dieren. Bearviewing met kleine vliegtuigjes is hier een belangrijke toeristische attractie, maar dat gaan wij niet doen. We verwachten te zijner tijd beren te zullen zien als we in afgelegen baaien voor anker liggen. Ze komen vaak naar het strand. Er zijn hier en daar kleine nederzettingen aan de kust, waar vis wordt verwerkt, en die toegankelijk zijn per boot en per vliegtuig. 

Zeeleeuwen...

In St Paul Harbor zwemmen zeeleeuwen. De eerste keer dat je zo’n beest ziet en hoort brullen is dat wel even schrikken. Tegenover de haven is een speciaal eilandje aangelegd waar honderden Steller sea lions op liggen.  In de baai even buiten de haven wemelt het van de zeeotters en de puffins en als we een wandeling maken in de buurt zien we ook walvissen.

Holy Resurrection Orthodox Cathedral

Het weer valt ons 100% mee. Het is heerlijk om weer lange avonden te hebben: het is tot 23.00 uur licht en als het zonnig is kun je tot na achten in de zon zitten. De lucht is dan helder en blauw en in de verte zie je besneeuwde bergtoppen. Bij stil weer is het water als  een spiegel omringd door bergen, indrukwekkend. Als het regent kun je de bergen nauwelijks zien door de zeer laaghangende bewolking. De temperatuur is meestal rond de 20 graden, lekker. Maar geen shorts en T-shirts meer voor ons. Lekkere flanellen bloezes en spijkerbroeken. Ik koop de Alaskaanse visserslaarzen, XtraTufs, die dit jaar in hippe damesversie zijn uitgebracht. ’s Ochtends eten we geen yoghurt met muesli meer maar een bord lekkere warme Quakers oats (ik zie veel lezers al gruwelen bij de gedachte aan havermoutpap). 

 
Near Island, Kodiak, AK
Sitka Spruce
Sitka Spruce

Omdat er in de haven geen douches zijn krijgen we van de havenmeester het schema met de openingstijden van het zwembad, waar je voor drie dollar kunt douchen. Ik zie dat er driemaal per week aerobics lessen zijn en zo gauw mogelijk  ga ik er heen. Dat blijkt een succes te zijn. De dames zijn allerhartelijkst en maken me wegwijs in het stadje. Aldona, oorspronkelijk uit Litouwen afkomstig, neemt me wekelijks mee naar de enige supermarkt op het eiland, een eind buiten het stadje. Dat is echt fijn, want de eerste keer was ik er heen gefietst, en dat viel behoorlijk tegen met al die heuvels. Als er iets te doen is laat ze het ons weten en zo nemen we deel aan de BBQ ter ere van het 75 jarig bestaan van de Kodiak Wildlife Refuge en aan een hike op een zaterdagochtend onder leiding van een gids. Dagelijks gaat ze wandelen met haar honden, meestal vergezeld door vrienden-met-honden, en een aantal keren lopen we met haar mee. Uiteraard weet zij de mooiste plekken te vinden. Dotty en en haar dochter Peggy nemen me op een zondagmiddag mee op een garden tour: de mooiste tuinen van Kodiak zijn open ter bezichtiging. Het is leuk dat ik hier de planten en bloemen kan herkennen, want veelal zijn dat dezelfde soorten als  wij in NL in onze tuinen hebben. 

 De vissers om ons heen zijn aardig en behulpzaam. Ze leveren ons vaten om afgewerkte olie en diesel in af te voeren, we kopen krab en zalm bij hen, en mogen hun schip bekijken. Imposante, kostbare kleine fabrieken. Het is een slecht seizoen voor ze, er is te weinig vis. De visstand wordt nauwlettend in de gaten gehouden door de overheid, de vis wordt geteld, en als er voldoende is in een bepaald gebied, dan mogen de vissers uitvaren daarheen. De tijd dat ze mogen vissen is gelimiteerd.  Bij terugkomst staan de gezichten sip. Het bewaken van het ecosysteem is er op gericht om op de lange duur ook nog vis te kunnen vangen, maar zorgt op de korte termijn zo nu en dan wel voor moppers. Dat is niet anders dan in Europa.

 

Hydraulics...

We zijn nu vier weken in Kodiak. Het leven bevalt ons hier heel goed. Voor de winter willen we hier niet blijven, dus zodra we deze week alles op orde hebben en er een goede weersvoorspelling is, gaan we naar Vancouver Island. We moeten de Golf van Alaska oversteken en afhankelijk van de wind verwachten we daar 7-10 dagen over te doen. We hebben een goede weersvoorspelling voor de komende week, een lekker rustig westenwindje. In de rug, dus helemaal goed. We zijn de baai nog niet uit als we merken dat de roeren opnieuw niet parallel blijven staan. Er zit niets anders op dan om het stuurboord roer weer uit te schakelen. Daarna komt de grootste teleurstelling als blijkt, dat de stuurautomaat deze situatie niet goed kan hanteren. De boot wordt niet goed op koers gehouden, loeft steeds op en vervolgens kunnen we slechts met grote moeite weer afvallen. Na 20 uur zien we dat het echt niet gaat zo en we draaien om, terug naar Kodiak. Onze plaats is nog vrij. We vragen alle  hydrauliek-experts van het eiland erbij, maar eigenlijk weet niemand wat er precies aan de hand is. Er komt steeds lucht in het systeem, maar de bron daarvan wordt niet gevonden. We zien geen lekkages. De cilinders worden opnieuw gedemonteerd en getest, we sluiten de pompen en de bypass kleppen een voor een af om ze afzonderlijk te testen, maar veel wijzer worden we daar niet van. We overleggen met onze expert in Nederland, een bedrijf in Seattle en de fabrikant in Frankrijk. Uiteindelijk komen we na weken op het punt om alle onderdelen van het hele systeem te vervangen (hoewel het meeste nieuw is). Alles moet in Frankrijk besteld worden en de levering gaat minstens drie weken duren. Tegen de tijd dat de installatie klaar is, zal het eind oktober zijn en dan is het te laat om de Golf van Alaska nog over te steken. Bovendien moeten wij voor 15 oktober het land verlaten, omdat ons visum dan verloopt. De havenmeester heeft een mooie beschutte plek voor ons geregeld. Om de anodes van de saildrives te vervangen huren we een duiker. We schakelen een caretaker in die in de wintermaanden een oogje in het zeil houdt. En dan vertrekken we voor een half jaar naar Amsterdam. In de winter gaan we ons beraden op nieuwe apparatuur die we te zijner tijd zelf mee zullen nemen. 

 

 

Behouden aankomst in Kodiak, Alaska

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Na 2400 mijl en 17.5 dagen komen we maandag 25 juli aan op Kodiak Island, Alaska. We zijn op vrijdag 8 juli uit Honolulu vertrokken met als reisdoel Seattle, aan de Amerikaanse westkust, een tocht van 2800 mijl. Het liep weer heel anders dan we gepland hadden.

 
Skipper + Crew

Omdat dit een pittig trajekt leek te zullen worden hebben we een derde bemanningslid gevraagd, nl Bart Overgaauw, zoon van vrienden. Bart is een enthousiaste (wedstrijd)zeiler op monohulls en heeft veel technische kennis van boten en is een meester in lijnen spltsen. Dat bleek goed van pas te komen.

 

 

 

Het weer

Weerfax Noord-Pacific

Het weer in de Pacific North West zoals de plas heet die we moeten oversteken, wordt bepaald door het hoge drukgebied wat zich bevindt tussen Hawaii en de Amerikaanse westkust. Rond een ‘hoog’ draaien de winden met de klok mee. Wij willen aan de westkant langs het hoog naar het noorden varen, omdat we dan de wind in de rug hebben. Aan de oostkant krijg je de wind pal op de neus. Of die strategie lukt hangt ervan af waar de kern van het hoog zich bevindt: het schuift voortdurend binnen zekere grenzen van oost naar west en van noord naar zuid.

 

Onderbroeken

 

 

 

 

 

De eerste vier dagen varen we met ruime wind in de noordoost passaat. De zee is ruw en er zijn buien waarin de wind toeneemt tot 6-7 Bft. Het leven aan boord is ongemakkelijk door het gebonk van de golven tegen het bridgedeck. Het is nog erg warm en als ik de eerste nacht het slaapkamerraampje open zet word ik afgestraft met een enorme golf die binnenkomt en een deel van onze matras en beddengoed zout en nat maakt.  Zo goed mogelijk probeer ik het droog te krijgen, maar met zout water lukt dat altijd maar ten dele. We krijgen enorme hoeveelheden water over de punten van de rompen en weer blijft het niet droog in onze ‘linnenkamer’. Huib heeft het dekluik in Honolulu goed afgekit en dat lekt niet meer, maar kennelijk komt er ergens anders water binnen. Door het gebonk op de golven zijn onze mandjes met ondergoed op de grond gevallen, waar het nat is. Fijn, natte onderbroeken. Dit is geen goed begin van een reis naar koude streken. In de tropen is alles altijd in een mum van tijd weer droog, maar hier is dat anders.

Op de vijfde dag ruimt de wind naar achterlijk en neemt sterk af.  We komen in de buurt van het hoge drukgebied. Het varen wordt comfortabeler en de zee rustiger. Hoe dan ook moet je een keer door een windstilte heen motoren als je de kern van het hoge drukgebied bereikt.  De barometer is in de eerste dagen iets opgelopen van 1020 naar 1026 hPa en stijgt naar maximaal 1043 op dag 12. Dan zijn we in de kern van het hoog geraakt. We hebben geluk, want we hoeven maar drie keer een half etmaal op de motor te varen, voor de rest kunnen we zeilen.

Dolfijnen
We hebben negen dagen met licht weer en vrij rustige nachten. In het algemeen is het heerlijk zeilweer. Het is volle maan dus het zicht is goed ‘s nachts. We zien dolfijnen en enkele walvissen. Op dag 14 krijgen we de wind uit het westen, we zijn aan de bovenkant van het hoge drukgebied gekomen. Binnen twee etmalen daalt de barometer als een speer naar 1019 en nog een dag later geeft hij 1007 hPa aan. Om kippenvel van te krijgen. Het wordt aanpoten geblazen. De wind en de golven nemen flink toe en het sturen wordt een serieus karwei. De boot moet goed op de golven gehouden worden. We maken forse snelheden (tot 15 knopen), vooral als we van de golven af surfen, en het schiet lekker op. Het wordt steeds kouder en elke dag moeten we een extra laagje kleding aantrekken. De dekbedden en fleecedekens komen tevoorschijn. Als we gaan slapen trekken we onze thermokleding niet meer uit, om geen warmte te verliezen.
Stuurvrouw

Dik ingepakt zitten we aan het stuurwiel. We komen in mistig weer, zodat alles drijfnat wordt. Gelukkig is de mist niet zo dicht dat het zicht ernstig belemmerd wordt. Binnen gaat de kachel aan. De zee is erg onrustig en het gebonk tegen het bridgedeck en lawaai aan boord zijn zeer vermoeiend.

 

 

 

De problemen 

Er is enige lekkage uit het hydraulische systeem, zodat we regelmatig olie moeten bijvullen. Huib had in Honolulu een scheurtje in één van de slangen ontdekt wat hij niet goed kon repareren, omdat we geen adequate slang bij ons hadden en evenmin konden krijgen op Oahu. 

De stuurautomaat geeft vanaf dag 3 regelmatig het alarm dat de roeren niet goed werken. Aanvankelijk denken we dat het probleem in de automaat zelf zit, maar na verloop van tijd komen we er achter dat het stuurboord roer steeds scheef gaat staan en als de beide roeren niet parallel staan kan de stuurautomaat  de boot niet goed op koers houden.  Als de roerhoek te groot wordt slaat hij alarm en dan moet het roer weer rechtgezet worden. Dat kan handmatig, in de machinekamer binnen, maar het helpt maar heel even. Het sturen wordt op een gegeven moment zo moeilijk dat we besluiten om het stuurboordroer hydraulisch uit te schakelen. De stuurautomaat hoeft dan alleen maar het bakboordroer aan te sturen en krijgt geen tegenstrijdige informatie. Dat werkt wel wat beter, maar een roer wat dwars onder de boot hangt blijft een probleem en remt bovendien flink af.

 
Rudder Fix

Huib en Bart bedenken een manier om het roer in een vaste stand in lijn met de romp te fixeren.  Daarna zijn we inderdaad beter bestuurbaar. Op dag 9 valt de stuurautomaat helemaal uit, de motor is kapot, hij doet niets meer. We hebben dan 1090 mijl afgelegd en naar Seattle is het nog 1650 mijl te gaan.  Dat is een heel eind om op de hand te sturen. We overwegen verschillende opties en besluiten om naar Kodiak Island, Alaska, te gaan, zoals we oorspronkelijk ook van plan waren. Dat is het dichtstbijzijnde land, nl 1200 mijl, en bovendien vrijwel recht naar het noorden. Voor Seattle moeten we naar het oosten afbuigen en we zijn er niet zeker van hoe het sturen over stuurboord zal gaan met een gefixeerd roer aan die kant.  We maken een veel strikter wachtschema dan we hadden en iedereen moet acht uur per etmaal sturen. Wat zijn we blij dat we met zijn drieën zijn! Met z’n tweeën zou dit wel een hele zware klus zijn geweest. Zolang we een matige wind van achter hebben gaat het nog wel, maar als we vier dagen in harde wind en met flinke golven van opzij moeten sturen is dat andere koek. We moeten goed opletten om de boot soepel van de golven te laten afglijden. De snelheid waarmee we door het water racen geeft ons voldoende adrenaline om de aandacht niet te laten verslappen. Vooral in de nachtelijke uren is dat wel eens moeilijk. 

Op dag 16 geeft de stuurboordmotor plotseling een alarm en er komt zwarte rook uit de uitlaat. We komen er niet achter wat de oorzaak is en het gaat weer voorbij. 

 Na vier dagen racen is op dag 17 de wind op. We zijn dan nog 150 mijl van Kodiak verwijderd. De zeilen hangen er doelloos bij, zelfs voor de spinaker waait het niet hard genoeg, zodat we aftuigen en op de beide motoren full speed verder gaan. Tot nu toe hebben we steeds maar één motor tegelijk gedraaid op 1500 rpm, om zuinig met de dieselvoorraad om te gaan. Nu hoeft dat niet meer, we zijn er bijna en hebben voldoende voorraad. Het is miezerig rotweer geworden. In grijze stilte en alle rust tuf ik ’s nachts de Golf van Alaska binnen. We worden begroet door honderden om ons heen drijvende puffins. 

Ursa Major, AK

   In Chiniak Bay, de toegang tot Kodiak,  gaat de bakboord motor zachtjes uit. Dat kennen we: geen dieseltoevoer meer. Misschien is de dieseltank leeggeraakt. Ik verwijt mezelf dat ik het verbruik niet goed berekend heb nu we de motoren harder hebben laten draaien.  We vullen de tank bij, maar krijgen de motor niet meer aan de praat. Er komt geen druppel diesel uit de leiding, dus die zit verstopt. Gelukkig hebben we onderweg contact gelegd met de havenmeester van St Paul Harbor  in Kodiak. Hij heeft een plaats voor ons gereserveerd. We roepen hem op en leggen uit dat we beperkt manoeuvreerbaar zijn. Er staat geen wind en hij verzekert ons dat er nauwelijks stroom staat in de haven en dat we alle ruimte hebben. Dat blijkt gelukkig ook zo te zijn. Met stuurboordmotor en bakboordroer weet Huib ons keurig aan de steiger af te meren. We liggen tussen de vissersboten in de grootste vissershaven van de VS. We drinken een stevige whisky op onze behouden aankomst. Nooit eerder hadden we dat gevoel zo sterk. Voorlopig zijn we hier nog wel even, we hebben wat klussen te klaren! 

 

Honolulu revisited

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Woensdag 6 juli 2016

Op 6 juni zijn we uit Honolulu vertrokken, op weg naar Hanalei Bay op het eiland Kauai. Van daar uit zouden we naar Kodiak Island, Alaska varen. Omdat  de stuurwielen erg stroef draaiden, zijn we diezelfde dag een andere haven op Oahu binnengelopen. Daar heeft Huib de volgende dag het hydraulische systeem nogmaals geinspecteerd, de roeren rechtgezet en de schroeven van pokken ontdaan. Dat hadden we in Hanalei willen doen. Als we op 8 juli in de luwte van Oahu varen gaat alles voorspoedig, maar als we eenmaal op volle zee zijn houdt de autopilot de boot niet voldoende op koers. We moeten steeds de stuurboord motor kortdurend bijzetten en dat blijkt iets teveel te zijn voor de accu. Als we een snijpend alarm krijgen en na een paar uur de motor nog steeds niet kunnen gebruiken besluiten we om terug te gaan. De tocht is te lang om met dergelijke problemen aan te vangen. De andere cruisers die tegelijk met ons vertrokken zijn hebben een barre tocht, met de eerste week flinke wind en zee, later mist, kou en regen. Wij zien tegen dit trajekt op en besluiten om bemanning te zoeken. Die vinden we in de persoon van Bart, de zoon van Arina. Hij is een enthousiaste zeiler, heeft tijd en vindt het leuk om te komen. Op 5 juli arriveert hij in Honolulu. We hebben een paar weken de tijd om Madeleine zo goed mogelijk in conditie te brengen en gaan 8 juli vertrekken. Het reisdoel is verlegd naar Seattle. Het seizoen is nu te kort geworden voor onze geplande tocht door Alaska. Dat moet nog maar een jaartje wachten.  

 

Hawaii

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Hawaii behoort tot Polynesië, een eilandenrijk wat zich uitstrekt van Nieuw Zeeland in het diepe zuiden tot Hawaii op 20 graden noorderbreedte. Hawaii ligt in de bovenste hoek van de uitgebreide Polynesische Driehoek en bestaat uit een keten van eilanden, die zich 1600 mijl in het midden van de Pacific uitstrekt van zuidoost naar noordwest. Het is de grootste archipel van Polynesië met 132 ondiepten, riffen en eilanden.

Honolulu komt in zicht

Alle eilanden zijn als vulkanische hot spot geformeerd ten zuiden van het huidige eiland Hawaii (Big Island) en daarna geleidelijk naar het noordwesten verplaatst door de migratie van de zeeplaat. Het meest westelijke zichtbare punt is Kure Atoll, 10 miljoen jaar geleden geformeerd. De keten groeit heden ten dage nog steeds, door grote lavastromen die op gang komen bij uitbarstingen van de aktieve vulkaan op het eiland Hawaii. Ook ten zuiden van Hawaii bevindt zich op de zeebodem een vulkaan die regelmatig onderwater lava uitstoot. Te zijner tijd zal dit het eiland bereiken en er een nieuw stuk land aan vormen. De oudste westelijke eilanden zijn door de onweerstaanbare krachten van zon en wind en ten gevolge van erosie door regen en golven, gereduceerd tot ondiepten en atollen. De acht eilanden in het zuidoosten zijn bewoond en vormen de staat Hawaii (Hawai’i/Big Island, Maui, O’ahu, Kauai, Moloka’i, Lana’i, Niihau en Kaho’olawe). Hawaii is sinds 1959 de vijftigste staat van de Verenigde Staten. De hoofdstad Honolulu ligt op het eiland O’ahu.

De eerste Polynesiërs kwamen rond 500 na Chr. op Hawaii, vanuit de Marquesas (ruim 2000 mijl zuidelijk). Voor het eerst werd naar het noorden gezeild op zoek naar nieuw land. Een ongelofelijke prestatie, waarbij gebruik gemaakt werd van astronavigatie. James Cook ontdekte Hawaii in 1778, hij kwam aan op Oahu. Hij noemde de archipel de Sandwich eilanden, naar zijn broodheer, de Baron van Sandwich. In 1779 werd Cook gedood toen hij ten strijde trok op het eiland Maui. In die tijd waren de eilanden van Hawaii onafhankelijk koninkrijken, elk bestuurd door een chief.

 
De eerste koning
 
Kamahameha

Eén van hen, Kamehameha, verenigde in 1819 de eilanden in één koninkrijk onder zijn heerschappij. Dit koninkrijk bleef bestaan tot 1893. In 1820 arriveerden de eerste Amerikaanse missionarissen.  Hawaii werd een centrum voor de walvisvaart en ten behoeve van het werk in de suikerindustrie kwamen diverse migraties op gang (Chinezen, Japanners, Filipino’s, Koreanen, Portugezen en Puerto Ricanen), waardoor een cosmopolitische bevolking tot stand kwam. De USA zagen het strategische belang van Hawaii al snel in en bouwden op Oahu in Pearl Harbor een marinebasis.

 

 

We hebben Pearl Harbor bezocht samen met Wietze en Janneke en dat had een extra dimensie omdat Wietze jarenlang bij de marine op onderzeeërs heeft gewerkt. 

 
 
USS Arizona Memorial
Gezonken USS Arizona 
USS Missouri

Op 7 december 1941 werd de US vloot in Pearl Harbor door de Japanners gebombardeerd,  waarna Amerika betrokken raakte in de Tweede Wereldoorlog.

 

Hawaii werd getransformeerd tot het zenuwcentrum van de hele US oorlogsvloot in de Pacific.

2 September 1945: Einde van de tweede wereldoorlog

 

 
Punchbowl Cemetery

The National Cemetery of the Pacific, Punchbowl genaamd naar de ligging in een oude vulkaankrater, is de begraafplaats van 35.000 slachtoffers van drie oorlogen (WO II, Korea en Vietnam). Veel van de graven dateren van 7 december 1941. Zuilen en zuilen vol met namen van gesneuvelde en vermiste soldaten. Heel indrukwekkend.

 

 

Hawaiiaanse koningen streefden er naar om een Amerikaanse staat te worden. Kort na de Eerste Wereldoorlog diende de Hawaiiaanse afgevaardigde in het Congres, prins Jonah Kuhio Kalanianaole, daartoe  een bill in. Op 21 augustus 1959 werd Hawaii officieel opgenomen in de USA, als vijftigste staat.

Hawaii heeft een prettig klimaat, door de heersende noordoost passaat. Deze passaat brengt de regen dragende wolken. Deze regenwolken blijven hangen op de vulkaantoppen en brengen veel regen aan de windzijde van de eilanden. De lijzijde daarentegen is zonnig. Er heerst gedurende het hele jaar een gelijkmatige temperatuur en er zijn weinig hurricanes. Het weer wordt bepaald door het semipermanente hoge drukgebied Pacific High wat zich tussen Hawaii en het Amerikaanse vaste land bevindt (vergelijk met het Azoren Hoog in de Atlantische oceaan). De meeste schade is in de loop der eeuwen niet door de wind, maar door tsunami’s aan de eilanden toegebracht. Tsunami’s zijn massale oceaan golven, swells, die veroorzaakt worden door aardbevingen onder zee, duizenden mijlen weg. De grootte van een voorspelde tsunami kan van te voren moeilijk worden in geschat.

Kilauea Vulkaan

Van alle eilanden ter wereld ligt Hawaii het verst verwijderd van het continentale vaste land. Big Island heeft twee bergen, Mauna Kea (4450 m) en Mauna Loa (4412 m) en een actieve vulkaan, de Kilauea.

      

 

 

 

 

De huidige eruptieve fase is begonnen in 1983 en vooral in de negentiger jaren zijn grote lavamassa’s naar de zee gestroomd. In de krater smeult de lava, ’s avonds kun je dat zien gloeien. De stranden aan de windzijde bestaan uit lava en je kunt alleen zwemmen in afgesloten baaien waar het enigszins beschermd is. Aan de lijzijde van het eiland zijn mooie zandstranden te vinden, met de beroemde branding waarin gesurft wordt. De windzijde is weelderig groen, in het noorden zijn hooglanden en weidelanden waar koeien grazen, het binnenland is droog en woestijnachtig en rond Mauna Loa zijn uitgebreide lavavelden. De wegen zijn overal prachtig. Na bijvoorbeeld Suriname of Panama is het een vreemde sensatie om door schitterend landschap te rijden op brede asfaltwegen zonder kuilen en met intact wegdek. Er zijn overal wegwerkzaamheden, die vooral bestaan uit het in bedwang houden van al dat weelderige groen. Ook in de steden worden bomen en parken uitstekend onderhouden. De bomen worden prachtig gesnoeid en zien er gezond uit. We zagen hoe palmbomen bij wijze van spreken met een nagelschaartje werden bijgewerkt.

 Veel bomen dragen bloemen. Het rijgen van bloemenkettingen (een lei) is een oud Hawaiiaans  gebruik. Nog steeds worden verse bloemenkettingen verkocht, heerlijk ruikend, maar de souvenirwinkels hangen vol met de plastic variant, die overigens vaak ook smaakvol is (maar niet geurend). Vrouwen dragen bloemen in hun haar, rechts als ze vrij zijn, anders links. De mensen zijn heel vriendelijk, rustig (laid back zoals ze dat zelf noemen), net als de muziek en de Hula dans.  Alles heel lieflijk en melodieus, geen harde rock.

Hula danseressen
Hukelehe
 
Hula

Het dagelijks leven is duur, omdat veel producten moeten worden ingevlogen. Er is landbouw en de verkoop van lokale producten wordt gestimuleerd. Op Big Island voert de grootste supermarktketen, KTA, een honderd jaar oud familiebedrijf, het merk

“Mountain Apple”, waaronder alle lokale producten vallen. Meer dan 425 producten van 38  kleine verbouwers, variërend van groenten, vlees, melk, jam tot marshmallows en taro-chips. Elk filiaal heeft zo zijn eigen assortiment. Beroemd is de poke: rauwe vis op verschillende manieren gemarineerd, al naar gelang de (ethnische) smaak, van Japans tot Koreaans. Een bezoek aan de supermarkt is een belevenis. Als je binnenkomt hangt er een apparaat waaruit je een reinigingsdoekje trekt voor je handen en het handvat van de winkelwagen. Rijen met spullen die je er spannend uit zien, maar waarvan je geen idee hebt wat het is, omdat het opschrift in onleesbare Aziatische tekens is. Veel verschillende bosjes “groen” op de groenten afdeling. Sommige zijn kruiden, andere groenten, sommige eet je rauw, andere moet je roerbakken, maar wat is wat? Ik wist niet dat er zoveel variaties op paksoi bestaan. Grote hoeveelheden flessen met verschillende sausjes, onnoemelijk veel verschillende soorten rijst en mie en veel zakken met snacks waarvan het voor ons onduidelijk is of het om zoet of hartig gaat.

Ford
 
Ala Wai Harbor

In Honolulu liggen we in Ala Wai Harbor. Daar zijn twee lokale jachtclubs en een staatsjachthaven (waar de cruisers meestal liggen). Het is een goedkope ligplaats in een $$$$ omgeving, nl Waikiki Beach. DE place-to-be voor een beetje vakantieganger. We zijn omringd door enorme wolkenkrabbers, prachtige designwinkels, fantastisch aangelegde perken en een heel breed wit zandstrand met palmbomen. Het is een toplocatie voor bruidsfoto’s en het ene paar na het andere wordt in stretchlimo’s aangevoerd voor een fotosessie op het strand.

 
Bruidspaar

 Daarna een party in het prestigieuze Hilton Hawaiian Village, afgesloten met vuurwerk. Het aardige van de stranden hier in Hawaii is, dat ze voor iedereen toegankelijk zijn. Dus geen voor hotelgasten afgesloten stukken met ligstoelen in parade. En langs alle stranden zijn parken aangelegd waar je in de schaduw aan picknicktafels kunt zitten. Overal zijn keurige toiletgebouwen en op het strand zijn douches. Alles wordt goed schoongehouden, ook aan het eind van de dag ligt er geen troep op het strand. Wij bewegen ons per vouwfiets door de stad. Dat gaat hier heel goed, men is er op ingesteld. Als er geen fietspad is mag je op het trottoir fietsen, wat vaak heel breed is. Voetgangers gaan netjes voor je aan de kant. Kom daar in Amsterdam eens om! Typisch Amerikaans zijn de op- en afritten op elke straathoek waardoor je heel gemakkelijk het trottoir opkomt zonder steeds af te hoeven stappen.

  
Surfing, surfing...

 

 

 

 

 

Er zijn hier opvallend veel mensen die op straat leven. Deze homeless (daklozen)rijden rond met hun winkelwagen of trolley vol spullen. Ze worden kennelijk gedoogd, want we hebben nergens gezien dat ze worden weggejaagd. Ze slaan hun bivak op in parken of op de trottoirs langs de grotere wegen of soms zelfs in de middenberm op een groot kruispunt. Leven op straat is vaak een vrije keus van mensen die de overheid als hun vijand zien en nergens geregistreerd willen staan. In de bibliotheken zit de internethoek ’s ochtends vroeg al vol met homeless die daar op hun laptop (met gratis stroom) lekker in de koelte spelletjes komen doen. Leven op straat is hier gemakkelijk door het klimaat en boven beschreven voorzieningen. Bedelaars hebben we daarentegen hier niet veel gezien, in tegenstelling tot in Zuid Amerika en in mainland USA.

 
Hawaii Yacht Club

De Hawaii Yacht Club in Ala Wai Harbor is heel gastvrij. Als cruiser krijg je een tijdelijk lidmaatschap, waardoor je op de club kunt internetten. Het voordeel van internetten-buiten-de-deur is het contact wat je daarbij met anderen legt. Met een kop koffie aan een grote tafel informatie uitwisselen en bijkletsen. Eenmaal per week wordt er een BBQ georganiseerd voor de leden, waar ook de cruisers aan deel kunnen nemen. Je neemt je eigen vlees mee en je maakt een schotel die gedeeld wordt met anderen. Drankjes bij de bar. Erg gezellig.

 

Eén van de cruisers heeft het initiatief genomen om een radionet op te zetten voor de trip naar het noorden. Begin juni zullen zo’n 20 boten koers zetten richting Canada en Alaska, ruim 2000 mijl. Zo’n radionet (in dit geval het Aloha Net genaamd) betekent dat je dagelijks op vast tijdstip de korte golf radio op een afgesproken frequentie afstemt, zodat je met elkaar kunt communiceren. Het is vooral bedoeld als extra veiligheidsmaatregel. Je kunt met de radio honderden mijlen overbruggen; de marifoon bestrijkt hooguit dertig mijl (tot de horizon), daar kun je alleen mee communiceren als je redelijk dicht bij elkaar in de buurt bent.

 
North Pacific Weatherfax

Op onze trip van Panama naar Hawaii konden wij via de radio weerberichten en e-mails binnenhalen door in te bellen op een walstation. Dit ging evenwel tergend langzaam en vanaf de laatste dag lukte dat helemaal niet meer. Hier in Honolulu heeft Huib de koperen strips (aardleidingen) tussen de radio en de antenne en die na 10 jaar aardig wat roest vertoonden, vervangen. Uiteraard liggen deze verbindingen onder de vloer, dus het was een karwei van 4 dagen kruipen in de boot om dat allemaal te vervangen en de nieuwe strips netjes te positioneren. Alle aansluitingen meteen ook schoongemaakt en waar nodig vervangen en voilà, de weerberichten vliegen binnen. Waar we voorheen met kromme tenen zaten te kijken hoe 15 kB in een kwartier binnen werd gehaald, soms zo langzaam dat de verbinding verbroken werd, gaat dat nu binnen een minuut. En omdat we beperkte zendtijd hebben (15 minuten per dag) is dat wel belangrijk.

Een andere klus was de aanpak van het lekkende dekluik. Via Amazon.com konden we de goede kit (butyl rubber) bestellen, na e-mail overleg met onze vakman in Nederland, Simon Rhebergen. Alle schroeven losgemaakt en het luik helemaal goed afgekit. Laten we hopen dat onze spullen in Alaska droog blijven. Dat is in de kou nog veel belangrijker dan in de tropen. We hebben een nieuwe buitenboordmotor gekocht nadat de oude ons op Maui lelijk in de steek had gelaten. We lagen daar met enkele andere boten voor anker, een eindje uit de kust, en moesten om aan land te komen door een vrij smalle vaargeul met links en rechts daarvan flinke branding waarin gesurfd werd. De eerste dag deed de motor het op de heenweg nog, maar toen we terug wilden werd het roeien geblazen. En daar is zo’n rubberen boot eigenlijk niet voor bedoeld. Het kan wel, maar het is erg ongemakkelijk. Met tegenwind en tegenstroom kom je maar langzaam vooruit. De volgende dag moesten we naar de wal om de gehuurde auto terug te brengen. Er stond veel wind en dus ook veel branding. We werden dwars over het water geblazen en konden de vaargeul absoluut niet halen. We konden nog net de laatste boot grijpen die voor anker lag het dichtst bij de vaargeul en die heeft ons met zijn dinghy naar de wal gesleept. Daar hebben we meteen maar veel boodschappen gedaan en zijn in de dinghy gaan zitten, wachtend op een collega die naar zijn eigen boot terug zou gaan en ons een sleepje zou willen geven. Dat was geen probleem. Maar daarna konden wij Madeleine niet meer af. Het heeft een paar dagen gestormd, we konden niet weg, en we konden ook geen weersinformatie binnenkrijgen met de radio. Een ongemakkelijke situatie. Huib heeft al heel veel gesleuteld aan onze oude buitenboordmotor, en nu was de maat vol. In Honolulu hebben we een mooie nieuwe 4-takt Yamaha 6 PK aangeschaft. Uiteraard met enkele sloten erbij, want die motoren zijn erg gewild (daarom hadden wij ook graag een oud lelijk ding).

Zo hebben we weer veel geklust en rond geracet om van alles en nog wat aan te schaffen voor onze tocht naar Alaska. Het viel ons tegen wat hier te koop was aan boeken en pilots voor dat gebied, zodat we e.e.a. via internet hebben moeten bestellen en laten bezorgen in de haven. Het is altijd afwachten of dat werkt, maar het is allemaal goed gekomen (het is hier tenslotte USA). En voor het eerst sinds tijden zijn we weer druk geweest met socializen. We zijn ruim 2 maanden met z’n tweeën geweest en dan moet je ook wel weer erg wennen aan al die drukte om je heen en al die afspraken.  We hebben hier het zeiljacht de Anna Caroline ontmoet, met Wietze en Janneke. We hadden al anderhalf jaar via email contact met hen, maar we hadden hen nog nooit in levende lijve ontmoet. Zo gaat dat, je wilt iets over een bepaald gebied weten en wordt door de ene cruiser in contact gebracht met een ander die daar is geweest. Erg leuk en heel handig. Twee Nederlandse boten hier in de haven en straks in dezelfde groep op weg naar Alaska is wel bijzonder.

Tussen de klussen door hebben we natuurlijk nog wel het een en ander van de eilanden gezien. We zijn hier nu zes weken en hebben op Big Island, Maui en Oahu uitgebreid rondgetoerd. 

Het plan is om 6 juni naar Kauai te varen, het noordelijkste van de bewoonde eilanden, en daar in een mooie ankerbaai de onderkant van de boot schoon te maken. Ala Wai Harbor is vies en er is in de drie weken dat we hier liggen een enorme aangroei van planten en schelpdieren aan de rompen gekomen. Dat moet er afgekrabt worden (Huib), maar dat ga je hier in dat vieze water niet doen. Als we weer lekker schoon zijn en de wind is gunstig, dan vertrekken we naar het noorden. Onze bestemming is Kodiak Island, maar het is van de heersende wind afhankelijk of we daar komen.  Soms word je door overkomende depressies (lage druk gebieden) gedwongen om naar het oosten uit te wijken en dan kom je aan de westkust van de VS uit. We zullen zien.