Joomla Template by Create Website

Onverwachte gebeurtenissen

In het leven van een cruiser staat alles letterlijk op losse schroeven. Maar dat die schroeven zó los zouden zijn, hadden wij niet kunnen vermoeden. Zelfs niet na alles wat we de afgelopen jaren hebben meegemaakt.

 ‘Ik zie niet wat jij wel ziet’

Sinds de zomer van 2018 is het mij (Maaike) gaan opvallen dat ik slechter zie. Het duurt een tijdje voor ik het me realiseer, maar als je op zee geen visstaken meer ziet, steeds die vogel mist die Huib wel spot en bij het invaren van een marina bijna over meerboeien heen vaart, dan gaat er wel een belletje rinkelen. Bovendien wordt het lezen steeds moeilijker, zelfs zo erg dat ik met een loupe moet gaan winkelen om met de juiste producten thuis te komen. Eenmaal in El Salvador besluiten we dit nader te laten onderzoeken en we zoeken een oogkliniek in de hoofdstad, San Salvador. Binnen enkele dagen kunnen we terecht bij wat blijkt een zeer moderne privé kliniek te zijn met goed Engels sprekende oogartsen. Aan beide ogen wordt een ernstige macula pucker vastgesteld die het beeld vervormt en vertroebelt en uitsluitend operatief te behandelen is. Advies: go home. Dat is begin februari 2019.

Ons plan was om van februari tot mei de Centraal-Amerikaanse kust langs te varen met bezoeken aan El Salvador, Honduras, Nicaragua en Costa Rica. Het orkaanseizoen in dit gebied loopt van mei tot november en omdat Panama zuidelijk genoeg ligt is dat veilig voor orkanen. Dus als je daar vóór begin mei arriveert zit je goed.

Wat te doen? Slechtziend rondscharrelen met operaties die boven je hoofd hangen is geen aantrekkelijke optie. De lagune waar we ons bevinden is een zogenaamd hurricane hole, dat wil zeggen dat er nooit orkanen komen. Dat heeft te maken met de geografische omstandigheden. We weten al dat veel boten hier veilig achtergelaten worden onder de hoede van Bill en Jean. Dus de beslissing is snel genomen en een ticket naar Amsterdam zó geboekt. Madeleine wordt aan een mooring van Bill gehangen, de dinghy wordt in zijn achtertuin getild door een paar sterke dorpsjongens en de buitenboordmotor in zijn schuurtje gehangen. We halen de zeilen er af en brengen etenswaar naar het dorpje van Bill en Jean. Vanuit El Salvador heb ik al afspraken kunnen maken met het Retina Operatie Centrum in Amstelveen, zodat binnen zes weken na terugkomst in Nederland beide operaties zijn verricht en ik na twee maanden uit controle ontslagen kan worden. De resultaten zijn (zelfs voor de oogchirurg) boven verwachting en met een leesbril en een vertebril is mijn gezichtsvermogen hersteld tot normaal. Dat is eind maart, één maand vóór het begin van het orkaanseizoen. Het teruggaan en zeilklaar maken van Madeleine zou zeker twee weken in beslag nemen en we willen niet haasten om in Panama te komen, daarmee veel moois overslaand.

We besluiten om langer in Nederland te blijven en een paar trips over land te gaan maken. In september naar Peru en zo mogelijk in oktober naar Guatemala en wat rondreizen in El Salvador. En dan in november verder zeilen. Intussen is het fijn om familie en vrienden te zien, de tijd vliegt voorbij. Zelfs televisie is weer interessant als je dat lange tijd hebt moeten missen.

 

‘Naar de bliksem’

Eind augustus vliegen we terug naar El Salvador. We hebben weer de nodige (motor- en andere) onderdelen bij ons die we eerst aan boord willen brengen voordat we doorreizen naar Peru. We treffen Madeleine in goede conditie aan. Stoffig maar droog, zonder ongedierte en schimmel. Als we twee dagen aan boord zijn trekt er ’s nachts een onweersbui over zoals we nog nooit meegemaakt hebben. Twee uur lang is de hemel helverlicht, rollen de donderslagen van links naar rechts boven ons hoofd en knetteren de bliksemslagen om ons heen. Daarbij waait en plenst het. De volgende dag blijkt al onze elektronica uitgevallen te zijn. Bliksemschade. Niets doet het meer: navigatie instrumenten, GPS, RADAR, radio, marifoon. Grote verslagenheid, want op nautisch gebied is hier niets. Gelukkig kan Bill ons enigszins geruststellen. Er zijn hier natuurlijk wel de nodige plezier-motorbootjes die ook allemaal instrumentarium hebben en hij kent een goed bedrijf (Marinsa) met een uitstekende elektricien (Miguel) die ons zeker kan helpen. In 2005 hebben we ook blikseminslag gehad in Madeleine. Dat was in de Carieb, in Tobago. Het heeft toen maanden geduurd eer alles gerepareerd was en nog weer maanden later, op de oversteek van de Atlantische Oceaan, brak ons bakboord roer af. De metalen roerkoning was beschadigd door de elektrische stroom die er doorheen gegaan was. Sinds die tijd weten we dat bliksemschade zich nog lang na de actuele gebeurtenis kan manifesteren. Zonde van onze tijd. Willen we dit allemaal nog wel een keer meemaken?

Onze reis naar Peru is gepland van 2 tot 29 september. Het heeft geen zin om niet te gaan. Dus we gaan, zij het met gemengde gevoelens.

 We hebben een fantastische tijd in Peru (daarover later meer). Omdat we overal in hotels verblijven is het gemakkelijk om contact te houden met de verzekering, met Bill en met al onze Nederlandse dealers die we voor de verschillende onderdelen raadplegen. Zo kunnen we het werk al een beetje in gang zetten. Miguel, de elektricien, maakt een inventarisatie van de beschadigde items. In de apparaten die hij opent ziet hij geblakerde printplaten. Inmiddels is tot ons grote verdriet ook onze trots en glorie de Lithion Mastervolt accu opgeblazen. Later vallen ook de andere apparaten van dit systeem uit. Marinsa is de dealer van Mastervolt in El Salvador en Miguel ziet er geen been in om het hele systeem te vervangen. We zijn dolblij dat dat hier lijkt te kunnen, want zonder dat komen we nergens. De verzekering suggereert nog om uitsluitend de benodigde reparaties hier te laten doen en de rest elders (lees: Panama), maar om veilig de snoeiharde Papagayo winden langs de kust van Nicaragua het hoofd te kunnen bieden moet liefst alles wel goed in orde zijn. Bovendien weten we ook uit ervaring dat goede vaklui zeldzaam zijn (ook in Nederland) en dat je ervan moet profiteren als je er één tegenkomt. Madeleine wordt naar de kleine marina gesleept waar we in januari ook hebben gelegen en daar vinden we haar als we terugkomen uit Peru. Aan de walstroom, want we hebben zelf nauwelijks elektriciteit. Miguel schat voor het werk zeker twee maanden nodig te hebben en daar bij komt de tijd van volledige inventarisatie, onderhandelen met de verzekering, spullen bestellen. Dus we zijn hier nog wel even….

 

El Salvador

El Salvador!
Vertrek uit Mexico is niet iets wat je op een achternamiddag besluit en uitvoert. Bij binnenkomst in Ensenada hadden we al begrepen dat het inklaren daar op de meest soepele manier geregeld was met hulp van het havenpersoneel, zodat het daar slechts twee uur kostte. Als wij op de weerkaarten hebben gezien dat vertrek op dinsdag 22 januari uit Chiapas naar El Salvador goed uitkomt, moeten wij op vrijdag 18 januari beginnen met plannen. Ook hier word je door het havenpersoneel geholpen met uitklaren en het enige efficiënte aan de hele procedure is, dat alle naar het buitenland vertrekkende zeilers na aanmelding tegelijkertijd, één keer per dag, namelijk 's ochtends om 9.00 uur, kunnen starten met het proces. Zaterdag en zondag wordt er niet gewerkt. Als je eenmaal uitgeklaard bent moet je binnen 24 uur vertrekken. Slaat het weer om, of kun je om andere redenen niet uitvaren, dan moet de hele procedure opnieuw doorlopen worden. We maken een afspraak voor maandag 21 januari met Rolf, de administrateur van Marina Chiapas. Rolf maakt de papieren voor alle boten in orde en om 10.30 uur wordt iedereen door Memo, de havenmeester, in zijn fourwheeldrive geladen. Wij bevinden ons in (goed) gezelschap van (de eigenaar van) een Amerikaanse trimaran, een prachtig schip. Memo brengt ons eerst naar de douane. We moeten weer terug naar de marina als blijkt dat hij vergeten is om Rolf's papieren mee te nemen. Het is ons niet duidelijk wat er zich achter de gesloten deuren van het douanekantoor afspeelt, maar op een gegeven moment is het klaar en we worden weer in de truck gesommeerd, op weg naar een kantoor waar we cash een klein bedrag moeten betalen voor de uitklaring. Daarna moeten we naar de Port Captain, weer een eindje rijden. Daar moet onze officiële Zarpe worden opgesteld, het formulier wat je als zeiler nodig hebt om een land te verlaten en het volgende binnen te komen. Zarpes zijn heilig. We moeten ook hiervoor betalen, maar dat kan dan alleen weer met credit card. We moeten er ruim een uur op wachten voordat onze namen en bootnaam op het voorgedrukte formulier staan, met de benodigde stempels en handtekeningen natuurlijk. Memo brengt ons terug naar de marina, het is dan 13.30 uur. Rolf maakt onze nota op en zoekt zich daarna wezenloos naar de bootsleutel die hij persé wilde hebben toen wij een tocht gingen maken. Tot onze opluchting komt het ding tenslotte ergens uit een onverwacht laatje tevoorschijn. Hij had ons verzekerd dat hij de sleutel goed zou opbergen! Als we onze rekeningen voldaan hebben zijn we gereed om met een taxi naar Hidalgo te gaan, de dichtstbijzijnde grensplaats met Guatemala. Daar moeten we bij de douane onze Temporary Import Permit cancellen. Deze zogenaamde TIP moet je kopen als je het land per boot binnenkomt. De TIP is tien jaar geldig. Na die tien jaar is hij verlopen, maar niet vervallen. Hij kan niet vernieuwd worden zonder dat de oude eerst is gecancelled en wel door diegene die hem heeft aangevraagd. In onze marina ligt een Noor die in de USA een schip heeft gekocht met een verlopen TIP. Eigenlijk had hij daarmee Mexico niet binnen kunnen komen, maar de autoriteiten hadden indertijd kennelijk geen zin in extra werk. Nu wordt hij tegengehouden bij de grens, hij krijgt geen Zarpe, want hij heeft geen geldige TIP. Omdat hij die niet kan kopen, omdat de oude niet is gecancelled en hij kan hem niet cancellen... Kafka. De officiële boete voor deze grove nalatigheid is $1.000. Het kost hem veel tijd en heen en weer gebel en ge-e-mail voordat hij in Hidalgo een (feitelijk onrechtmatig handelende) douanebeambte treft die doet alsof er geen verlopen TIP bestaat en hem een nieuwe verkoopt. Wij weten niet of Madeleine ooit nog in Mexico zal terugkomen, met of zonder ons, maar wij willen niemand opzadelen met een dergelijke Catch 22 situatie. Dus wij naar de grens. Taxirit van 40 minuten. Daar aangekomen zijn we in een kwartiertje klaar, dat valt mee. Bij de grens zien we de migrantenkaravaan, de vluchtelingen uit Honduras en Guatemala, die te voet op weg zijn gegaan naar de USA. Omdat Trump de deur heeft dichtgegooid, zeg maar een muur heeft opgetrokken, is Mexico nu van een doorgangsland veranderd in een eindbestemming. Dus ook hier wordt de karavaan niet zonder meer doorgelaten bij de grens. Er staan busjes van de UNHCR en er wordt water en voedsel uitgedeeld. Treurig.
Nu we officieel klaar zijn voor vertrek kan er een afspraak gemaakt worden met de militairen, die met snuffelhond de boot komen controleren. Dat moet gebeuren een kwartier voor vertrek. Na de snuffelcontrole moet je wegwezen, anders moet het opnieuw gebeuren. Bloody serious. En dat terwijl het drugsverkeer heus niet van Noord naar Zuid verloopt, maar andersom. Dus dinsdag om 8.00 uur staan (opnieuw) de Port Captain en drie militairen voor onze neus, van wie één zwaar bewapend. Bello wordt aan boord gehesen en snuffelt naar tevredenheid rond. Port Captain vult alweer een groot formulier in, te ondertekenen door hemzelf, de hoogste militair en de schipper, waarbij ze altijd automatisch naar Huib kijken. Helaas is mijn Spaans niet goed genoeg om deze ouderwetse aanname ter discussie te stellen.
Om 8.30 uur varen we af. We hebben 240 mijl voor de boeg naar Bahia del Sol, El Salvador. Er staat niet veel wind, maar de helft van de tijd kunnen we zeilen en dat is al heel wat meer dan we de afgelopen tijd hebben kunnen doen. Dus we genieten van de tocht. We zijn gewaarschuwd voor de vele vissersbootjes langs de kust, de vislijnen en staken die ze uitzetten. De eerste middag passeren we inderdaad een stel vissers met hun tuig, maar daarna niet meer. We hebben ís nachts goed zicht, want het is volle maan. Gelukkig worden we niet onaangenaam verrast door plotseling opduikende onverlichte vissersbootjes. Een enkel vrachtschip passeert ons in de verte naar de enkele haven die hier is. We varen langs Guatemala en komen op woensdagavond de territoriale wateren van El Salvador binnen. Het lagoon waar we naar toe willen ligt achter een grote zandbank die dagelijks verschuift en waar grote brekers op staan. Je kunt daar niet zomaar naar binnen varen. Vorige week hebben we al contact opgenomen met Bill, DE man die alles regelt voor de zeilers en die jaren geleden een loodsdienst voor zeilers heeft opgezet. Hij heeft ons laten weten dat hoogwater op donderdag 24 januari, onze verwachte aankomstdag, om 17.30 uur is en dat we ons moeten melden via de marifoon als we een mijl verwijderd zijn van het pilot meeting point. Daarvan levert hij ons de coördinaten. De loods brengt je bij hoog water over de zandbank naar binnen. Op internet hebben we aanvullende informatie gevonden over hoe het er aan toe kan gaan: grote golven waarop je naar binnen surft. Meestal gaat het goed, maar er is altijd een kleine kans dat... We troosten ons met de wetenschap dat ze je niet komen halen als ze het weer en de zee niet vertrouwen.
We zijn donderdag om 13.00 uur ter plekke. Bill meldt ons via de marifoon dat ze ons om 17.00 uur komen halen, we moeten dan op het meeting point klaar liggen. Tot die tijd kunnen we ankeren voor de kust. Tijd genoeg voor een lunch en een dutje. Vanwege de mogelijkheid van achteroplopende golven sluiten we alle luiken, halen alle losse spullen uit de kuip weg en trekken zelfs onze lifevests aan. Huib stuurt, omdat ik niet zeker weet of ik voldoende kracht heb om het roer recht te houden. Ik onderhoud het contact met de loods. Het gaat allemaal prima. We moeten full speed over de zandbank heen achter de loods aan. Er staan geen brekers, we surfen niet. Er staan wel heftige grondzeeën en op een zeker stuk ook draaikolken die wij wastobbes noemen, dus het sturen is inderdaad zwaar. In de lagoon is alles achter de rug, het heeft nog geen kwartier geduurd. In de marina staat een welkomstcomité op de steiger: de loods die onze lijnen aanpakt, Bill met zijn vrouw Jean, de havenmeester met twee welkomstcocktails voor ons, de dame van de Immigratie en de Port Captain. Plus de nodige zeilers. Als we van boord gaan om de papieren in orde te maken wordt even gefronst als wij de deur op slot doen. Dat hoeft hier niet. Schoenen hoeven we alleen maar aan omdat er splinters in de steigers zitten. De marina is verbonden met een hotel. We lopen via het restaurant, de bar en het zwembad naar het kantoor van de Immigratie. De Port Captain is een zeer voorkomende man die voor elk schip hierheen komt. Zijn capitainerie is 40 minuten hier vandaan. Deze service kost slechts 30 dollar. Hij verzekert ons dat zeilers Very Important Persons zijn voor El Salvador, en zeer welkom. Dit hebben we nog nooit meegemaakt. Het verschil met Mexico kan niet groter zijn.

Bahia del Sol is een begrip in de Panama Posse. Een tiental boten van vorig jaar is hier blijven "hangen" omdat het hier zo prettig is. Het is toegestaan om lang in El Salvador te blijven, het is gemakkelijk en veilig om hier je boot achter te laten en het internationale vliegveld is vlakbij. Voor een klein bedrag mag je als cruiser gebruik maken van de hotelfaciliteiten. Happy hour tegen gereduceerd tarief. We ontmoeten onze buren die hier vorig jaar april voor een weekje kwamen, dachten ze toen... Cruiser's Paradise !

Chiapas, Mexico

Chiapas, Mexico

Op 2 januari 2019 komen we aan in Marina Chiapas, de laatste marina aan de Pacific kust van Mexico, 15 kilometer van de grens met Guatemala.

Marina Chiapas

In Mexico worden de provincies ‘staten’ genoemd, net als in de USA. De staat Chiapas is qua natuur en grondstoffen één van de rijkste van Mexico. Er zijn onnoemelijk veel rivieren, het land is dus erg groen en de grond vruchtbaar. Onder andere mango’s, bananen, ananas, koffie en cacao worden geëxporteerd. Chiapas levert een groot aandeel in de hydro-energie van Mexico, door grote stuwdammen. We hebben inmiddels bijna de hele Mexicaanse Pacific kust gezien en gaan nu het binnenland een beetje verkennen. Via onze Panama Posse hebben we contact gelegd met een lokale gids, Luis Sanchez. De eerste tour die we met hem maken is in de buurt, dat wil zeggen binnen een straal van 50 kilometer. We gaan naar een oud Maya stadje, Tuxtla Chico (letterlijk klein konijn), waar chocola geproduceerd wordt. Dat gebeurt op kleine schaal, door de mensen thuis.

 
Bonen roosteren
Cacao boom met vrucht

We gaan naar het huis van Doña Josephina die het proces van vrucht tot cacaopoeder uit de doeken doet. Alles wordt met de hand gedaan, het plukken van de vrucht, het uitpellen van de bonen, het drogen, roosteren en malen. Dat laatste gebeurt in een metate, een soort platte vijzel. Het vergt een specifieke beweging met de polsen en kost vrij veel kracht.

 
De laatste hand...
Bonen malen

Luis had ons van tevoren geïnstrueerd dat we niet moesten ontbijten en het blijkt dat een typisch Mexicaans ontbijt bij de tour is inbegrepen, inclusief een stoomcursus tortilla’s maken. De tortilla hoort van mais gemaakt te worden; tarwe is voor de Gringo’s. Razendsnel wordt de deeglap rondgedraaid om hem mooi egaal dun te krijgen.

 

 

Verse Tortilla's...

De Mexicaanse vrouwen maken dagelijks verse tortilla’s die bij alle maaltijden geserveerd worden. Ik had al gezien dat in de supermarkten op de broodafdeling onafgebroken tortilla’s worden geproduceerd die in pakken van 20 worden verkocht. Die zijn dus dagelijks vers, niet verpakt zoals wij dat kennen. Thuis af te bakken. De Mexicanen eten echt geen tortilla’s van gister. Als ik een keer in een dorpje brood wil kopen lukt het me niet om het brood van gister mee te krijgen. Het is te oud en te droog volgens de vrouw en ik kan het niet van haar kopen. De chocoladedrank wordt met water gemaakt, niet met melk zoals wij gewend zijn.

Na de chocolade demonstratie rijden we naar de Maya ruïnes van Izapa. De Maya’s zijn in Chiapas het land binnen gekomen en hebben naar het noorden trekkend overal nederzettingen gesticht, tot in Cancun. Ook in Guatemala , Honduras en Belize woonden veel Maya’s. Er worden nog steeds nieuwe opgravingen gedaan, waarbij het probleem is, dat veel ervan op particuliere grond gelegen zijn. De huidige bewoners willen hun land meestal niet verlaten en het rijk wil er geen geld aan besteden. De Maya’s kozen de locaties van hun heilige plaatsen heel zorgvuldig, rekening houdend met de lokale geografie en de ligging op de zon. Ze kenden vele goden, onder andere vulkanen. In Izapa zien we onze eerste Maya piramides. Deze liggen georiënteerd op de vulkaan die in de verte zichtbaar is. Omdat we in de hitte onze aandacht niet 100% bij de uitleg van Luis kunnen houden, verzorgt hij op ons verzoek een naslagwerk over de Maya cultuur. Kunnen we op een koeler moment nog eens iets nalezen. Een paar dagen later gaan we voor vijf dagen met Luis op pad.

Maya...
Maya...

De eerste bestemming is Palenque, de grootste Maya opgravingssite in Chiapas. De rechtstreekse weg vanuit onze marina daarheen leidt dwars door de bergen, 400 kilometer. Langs die weg liggen talloze dorpjes en om te snel rijden tegen te gaan ligt die weg vol met drempels.

Het kost langs deze route 17 uur om in Palenque te komen. Wij maken een grote omweg (700 km) en doen er ‘maar’ tien uur over. We rijden grotendeels over snelweg, maar ook een deel door de bergen. Wij worden daar al helemaal gek van de drempels, terwijl het maar een uurtje rijden is. Als iemand langs de kant van de weg een stalletje heeft opgezet om iets te verkopen, legt hij tegelijkertijd ook even een drempel aan. Dat kan een berg zand zijn, of een boomstam, of wat dan ook. Het zorgt er voor dat je afremt en een potentiële klant wordt. De landerijen liggen er verzorgd bij en we zien veel goed doorvoede koeien grazen. De mensen kunnen er hier goed van leven.

 
Kop...

De Maya ruïnes in Palenque zijn indrukwekkend. Enorme piramides met daarin vele kamers en graven. Voorheen waren enkele piramides toegankelijk voor publiek, nu niet meer. Het museum toont enkele opmerkelijk goed bewaard gebleven beelden en maskers. Alle gebouwen werden rijkelijk geornamenteerd met hieroglyfen. Uit de afbeeldingen is men veel te weten gekomen over de samenleving en de kennis van de Maya’s. Tempels, paleizen, citadels en arena’s voor het balspel werden in het midden van de steden gebouwd, terwijl de huizen van het gewone volk er buiten stonden. Het balspel, pok ta pok, was een belangrijk ritueel voor de Maya’s. De bal stond symbool voor de beweging van de sterren aan de hemel en de strijdende teams voor de strijd tussen Dag en Nacht of tussen de goden van de Hemel en de Onderwereld. Aan het eind van het spel vond vaak een onthoofding plaats om de vruchtbaarheid van de aarde te verzekeren. Volgens sommige overleveringen werd de aanvoerder van het winnende team geofferd, volgens anderen de verliezers, weer anderen zeggen dat er krijgsgevangenen werden gedood.

Maya...

De Maya’s waren bekend met het cijfer nul en waren goed in astronomie. Ze legden vast dat de jaarlijkse cyclus van de zon 365 dagen duurde en ook de bewegingen van de maan werden met slechts een kleine fout marge bepaald. Ze hadden vele goden, die gezien werden in natuurkrachten, de hemellichamen, de regen en de dood. De goden werden gesymboliseerd door dieren: de regen door de slang, de zon door de jaguar en de dood door een uil of een vleermuis. De Maya’s meenden dat het Universum uit drie onderdelen bestond, namelijk Hemel, Aarde en Onderwereld. Ze geloofden dat de goden de wereld verschillende malen hadden gecreëerd en vernietigd, waarbij de mens iedere keer een stapje hoger kwam in de evolutie. De Maya cultuur duurde van 325 tot 925 AD; de periode van grootste bloei was van 625 tot 800 AD.

 
Waterval...

Na deze culturele onderdompeling is het tijd voor natuurschoon. We bezoeken twee watervallen. Bij Misol-Há stort het water van grote hoogte naar beneden. De watervallen van Aqua Azul zijn imposant door de enorme breedte. Overal komt water langs gedenderd, je kunt er heel dicht bij komen. Jammer genoeg regent het de dag van ons bezoek pijpenstelen, waardoor het water een bruine kleur heeft en niet het diepe blauw waaraan het zijn naam ontleent.

 

Waterval...

Van Palenque rijden we door de Sierra Madre, het gebergte wat van west naar oost door Mexico loopt, naar San Cristóbal de las Casas, een stad gebouwd in Spaanse stijl. Op 2120 meter in de bergen is het daar koud! We hebben maar amper genoeg warme kleren bij ons. Luis sleept ons onmiddellijk naar twee musea, het Chocolade Museum en het Jade Museum. We proeven de diverse sterktes van chocola en bewonderen een in chocolade geklede pop. Wij kennen eigenlijk alleen de chocola die in verschillende percentages gemengd is met suiker.

 

In de open lucht muziektent op het centrale plein van San Cristóbal treedt ’s avonds een Marimbaband op. Marimba, een soort xylofoon die door twee man bespeeld wordt, is origineel van deze streek. Als Huib ondanks de warme chocolademelk (wij hebben expliciet melk besteld) helemaal vernikkeld is stappen we op. Met een Tequila warmen we weer op.

Kerk...
 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

In de omgeving van San Cristóbal bezoeken we twee ‘inheemse’ Maya stadjes. In San Juan Chamula bezichtigen we de grote kerk, die zowel baptist als katholiek is. De Maya’s voeren hier hun rituelen uit, begeleid door een sjamaan. De kerk heeft geen banken (meer), er zijn dennennaalden gestrooid op de plavuizen vloer en daar zitten de mensen in kleine groepjes op. Elk groepje brengt zijn eigen sjamaan mee, die voorgaat in gebed. Zieken worden ter genezing meegebracht. Eén familie heeft ook een kip meegebracht, wat betekent dat er een ernstig zieke in hun midden is. Aan het eind van het ritueel wordt de kip gedood, nadat hij de ziekte heeft overgenomen. Door de kip te doden kan de ziekte niet verspreid worden. Het is indrukwekkend om de trance van de sjamanen te zien en het geloof van de Maya’s. Uiteraard mogen we binnen geen foto’s maken. We vinden het al bijzonder dat we zo mogen rondkijken.

Doe het zelf...

In Zinacantan bezoeken we het huis van Agostina Hernandez. Zij weeft (tafel)kleden met de hand, dus niet machinaal, met een soort loom. De lengtedraden worden ergens aan de muur bevestigd en eindigen in een leren band die zij om haar rug doet. Zo kan ze de benodigde (veel!) kracht zetten om het werk mooi recht te houden en de draden goed te laten aansluiten. Natuurlijk moet ik het ook proberen, maar het lukt van geen kanten, omdat ik niet helemaal begrijp hoe de schering en de inslag werken en omdat ik bij lange na niet voldoende kracht heb. Daarna moeten wij ons laten aankleden in bruidskleding en op de foto. Vooruit maar. De geborduurde jacks die Agostina en haar dochters maken zijn prachtig. Ik besluit tot de aankoop van een bloesje.

 
Nieuwe bloes!
Nieuwe Jurk?

 

 

 

 

 

Voor ’s middags heeft Luis het bezoek aan een park in de omgeving gepland, waar we een grot in kunnen en een ritje op een paard in een manege kunnen maken. Geen van beide onderdelen heeft onze grote belangstelling, maar alla, we gaan de grot in. Bij het paard trekken we een streep, dat gaat ons echt te ver. We eindigen het dagprogramma met een bezoek aan het Amber Museum. Tot onze verrassing heeft dit museum duidelijk leesbare uitleg, zodat we te weten komen dat amber een hars is, áfkomstig van een boom, die 25 miljoen jaar geleden in deze streek bestond. De hars is tot fossiel geworden en kan insluitsels bevatten zoals (stukjes van) insecten, mossen, schimmels, takjes en dergelijke. Amber kan vele kleurschakeringen hebben, vooral in de geel-oranje range. Ik scoor een paar mooie oorbellen.

 
Canyon...
Canyon...
Krokodil

Op de laatste dag van onze tour maken we een tocht per boot over de grote rivier Grijalva, naar de Canyon de Sumidero. Kilometer hoge rotsen rijzen vlak naast ons op. Aan het eind is een enorme stuwdam aangelegd, die een groot deel van de hydro-energie van Mexico verzorgt. Langs de oever van de rivier zien we een krokodil liggen zonnen. Omdat krokodillen koudbloedig zijn hebben ze af en toe een zonnebad nodig om hun energiehuishouding op peil te brengen (net als Madeleine). Om geen energie te verspillen blijven ze doodstil liggen. Maar vergis je niet, ze zijn klaarwakker.

 

 

            
Spider monkey...

In de bomen zien we spider monkeys hangen. Hun naam danken ze aan hun zeer lange armen, benen en staart, en de manier waarop ze die naar alle kanten uitsteken als ze in de bomen lopen. In Palenque hoorden we howler monkeys, brulapen, maar deze apen kijken ons alleen maar nieuwsgierig aan. Madeleine ligt geduldig op ons te wachten na onze uitstap. We gaan aan de slag met de ruim 1000 foto’s die we gemaakt hebben, teneinde alles weer ordentelijk vast te leggen.

Panga
 
 
Aalscholver
Great Egret...

Een paar dagen later maken we een tocht in de vroege ochtend per panga, zoals de kleine bootjes hier heten, door de mangroves. De panga wordt ouderwets met een boom voort bewogen, zoals wij dat vroeger ook deden met onze eerste zeilboot die geen buitenboord motor had. Het geeft de stilte die nodig is om vogels te spotten.

 
...
...

Huib heeft zijn grote zoomlens meegenomen, ik de verrekijker. Hij maakt de foto’s, ik ben al blij als ik de vogel in beeld krijg voordat hij is weggevlogen. We zien diverse soorten reigers, twee ijsvogels, een strandloper en de gebruikelijke aalscholvers, pelikanen en aasgieren. De stilte en de rust van het door het water glijden zijn heerlijk.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Louis heeft ons overgehaald om ’s middags een iguana farm te bezoeken. Wij sputteren tegen dat we al iguana’s hebben gezien in Curaçao, maar hij verzekert ons dat dit van een andere orde is. En dat blijkt ook zo te zijn. Iguana’s zijn beschermde dieren, omdat ze door consumptie met uitsterven bedreigd waren.

Iguana

Binnen de beschutting van de farm lopen ze vrij rond. Het zijn er gigantisch veel. Je ziet ze pas als ze bewegen. De meeste volwassen iguana’s hier zijn geel-oranje van kleur, die in Curaçao waren groenachtig. Ze klimmen in de bomen en soms vallen ze daar per ongeluk uit. Met die wetenschap loop ik daar niet erg relaxed rond en zoek vooral de open plekken op.

Baby Iguana's

 

 

 

De baby iguana’s hebben een apart verblijf. Dat zijn er vele duizenden, die rondkrioelen. We moeten er voorzichtig langs schuifelen om ze niet te vertrappen. Als het etenstijd is denk je dat het gras beweegt, dan rennen ze naar de voederplaats met papaya. De baby’s zijn (knal)groen van kleur. Er huizen ook nog enkele andere diersoorten op de farm, waarvan de tepezcuintle voor ons geheel nieuw is. We sluiten de dag af met een bezoek aan een krokodillenopvangcentrum. We laten ons het verschil uitleggen tussen krokodil (boven- en ondertanden zichtbaar bij gesloten kaak), alligator (alleen boventanden zichtbaar bij gesloten kaak, kortere en bredere kop) en kaaiman (nog kortere en bredere kop). Geen van alle ziet er aantrekkelijk uit. De bijtkracht van een zoutwater krokodil is enorm, 1500 kilo per inch (2.5 cm), de druk van de kaken 150.000 kilo per vierkante inch. Wegwezen dus. De verzorgster denkt ons een plezier te doen met het vasthouden van een baby krokodil. Voor de zekerheid heeft hij een touwtje om zijn kaken en Huib is natuurlijk van de partij. Mij niet gezien. Ook van het aaien van de schildpadden zie ik af. Ik bewaar liever wat afstand.

San Cristobal, colored houses

We zijn onder de indruk van Mexico, een land waar we nooit geweest waren. We hadden het beeld van droge woestenij en cactussen. Deze streken zijn er inderdaad, zoals we gezien hebben in Baja California waar we het land binnenkwamen. Maar Mexico heeft daarnaast hooggebergte waar sneeuw kan vallen, regenwoud, jungle en vooral Chiapas is heel vruchtbaar. De havenmeester in Barra de Navidad heette ons al welkom in het mooiste land van de wereld en nu moeten we hem in elk geval nageven dat Mexico hoog scoort met zijn grote diversiteit. Daar komt nog bij dat de mensen zeer vriendelijk zijn. een onvergetelijke ervaring. Op naar El Salvador!

De Golf van Tehuantepec, Mexico

De oversteek van de Golf van Tehuantepec, jaarwisseling 2018-19

T-pecker

De isthmus van Tehuantepec is de smalle strook land tussen Mexico aan de ene kant en het schiereiland Yucatan en het buurland Guatemala aan de andere kant. De isthmus is 125 mijl breed, grenst aan de noordzijde aan de Golf van Mexico en aan de (Pacific) zuidkant aan de Golf van Tehuantepec. In dit gebied wordt de Sierra Madre, een bergketen van west naar oost door Mexico lopend, onderbroken over een traject van 75 mijl. Deze geografie heeft tot gevolg dat noordenwind afkomstig uit de Golf van Mexico als het ware door een tunnel gaat en versterkt wordt. Als er een depressie passeert in de Golf van Mexico bouwt zich achter dat front een gebied op van hoge druk waardoor noordenwind ontstaat. Die wind wordt getunneld en komt als storm de Golf van Tehuantepec binnen. Zo'n storm wordt een T-pecker genoemd.

Maaike maakt vrienden door de lange vissers-lijn te omzeilen

In de cruiserswereld hier in Mexico is het oversteken van de Golf van Tehuantepec net zoiets als het oversteken van de Golf van Biskaje in Europa. Iedereen hikt er tegen aan en kijkt jaloers naar degene die de passage al achter de rug heeft.
In 2016 voeren wij van Panama City in een rechte lijn naar Hawaii. Vaag hadden wij wel eens van Tehuantepec gehoord en dat het daar kon waaien. Wij waren 250 mijl uit de kust en waanden ons veilig. We kwamen daar een kotter van de Amerikaanse Kustwacht tegen die ons opriep op de marifoon. Ze wilden weten wie we waren en waar we naar toe gingen. Toen we hun vragen naar tevredenheid hadden beantwoord eindigden ze hun bericht met de waarschuwing dat er de komende 48 uur veel wind en golven in dit gebied zouden komen. Wij namen dat met een korrel zeezout, want Amerikanen vinden al gauw dat het hard waait. Maar het ging waaien! Niet harder dan 35 knopen (windkracht 8) en dat was geen probleem, maar de bijbehorende golven wel. Die waren huizenhoog. Madeleine ging er goed van af, maar er was één moment waarop ze op haar zij stond en voor een catamaran is dat heel gevaarlijk. Als je omslaat kom je niet meer overeind. Gelukkig viel ze terug naar de goede kant. Het ging zo snel dat we het nauwelijks door hadden, maar achteraf knikten onze knieën.
Nu kijken we dus iets anders tegen Tehuantepec aan. Als je 250 mijl uit de kust nog zo'n zee kunt treffen, dan moet het in de Golf zelf wel afschuwelijk tekeer gaan. Het advies is dan ook om vlak langs de kust te varen, zodat je niet in die wastobbe terechtkomt.

 

Huatulco National Park
 
Huatulco

Wij komen vanuit het noorden en zijn aangeland in Huatulco National Park, aan de west/noordkant van de Golf van Tehuantepec. We brengen daar onze kerstdagen door, dobberend voor anker met prachtige stranden om ons heen. We hebben er heerlijke, rustige dagen. Na vijf dagen gaan we ons oriënteren op de oversteek van de Golf. We raadplegen diverse bronnen voor weers- en windvoorspellingen. We zien dat er over vier dagen een T-pecker aankomt. De afstand naar de haven aan de overkant, Puerto Chiapas, is 250 mijl. Omdat we in Mexico tot nu toe weinig wind hebben gehad en veel moeten motoren waarbij we langzaam gaan, moeten we er veiligheidshalve op rekenen dat we hiervoor 60 uur nodig hebben. Als we kunnen zeilen gaan we veel sneller. Op zondag 30 december menen we dat we een zogenaamd weather window zien, dat wil zeggen, een tijdspanne die lang genoeg is om de passage te maken. We rekenen er op dat als we de kop van de Golf gepasseerd hebben, we zonder problemen aan de overkant langs de kust naar het zuiden kunnen varen. Daar komt de T-pecker meestal niet. Die blijft vooral in het midden en aan de westkant hangen. We checken nog even met de (Amerikaanse) leiding van onze Panama Posse, of we het goed zien, en die raadt ons af om te gaan. Het waait volgens de voorspelling namelijk 's nachts wel tot 26 knopen en dat is teveel voor een Amerikaan, die er altijd van uit gaat dat voorspelling van 26 betekent dat je rekening moet houden met 2x26. Wij kijken hartstochtelijk uit naar 26 knopen wind! Een paar uur proberen we ons ermee te verzoenen dat we niet kunnen gaan. Nog eens bekijken we de weerskaarten en zien dat na de T-pecker van aanstaande donderdag een hele week van stormen volgt. Dat geeft de doorslag, we willen hier niet nog minstens twee weken rondhangen, hoe mooi de ankerbaaien ook zijn. We gaan. Op zondag 30 december om 15.00 uur halen we het anker op. Er staat geen wind. Die komt pas om 3.00 uur in de nacht van zondag op maandag. We krijgen de beloofde 26 knopen, niet méér, en de bijbehorende golven. Ze komen schuin van achter, dus dat is geen probleem. Eindelijk weer eens lekker zeilen! Om 12.00 uur op maandag 31 december is de wind alweer op. We zijn dan bijna aan de overkant en de rest van de trip blijft het zulk licht weer dat we niet kunnen zeilen. We varen een halve mijl uit de verlaten kust, eindeloze zandstranden, hier en daar een nederzetting. We willen niet in het donker in Chiapas aankomen, dus de avond tevoren gooien we vóór de kust ons anker uit. Het is zulk rustig weer, dat je gerust midden op zee kunt ankeren. Een halve mijl uit de kust is het 8 meter diep, de bodem is zand, dus veilige condities. We hebben een heerlijke avond en rustige nacht op zee. De volgende ochtend komen een paar vissers even checken of we soms problemen hebben, want ze vinden dit wel heel bijzonder. Er staat wonder boven wonder een beetje wind en zowaar kunnen we het laatste stukje zeilend afleggen. We worden hartelijk verwelkomd in de marina van Chiapas.

Snuffel Hond met baasje

Omdat dit gebied een belangrijk doorgangsgebied voor drugs is, wordt elk schip streng gecontroleerd. We mogen niet van boord voordat de douane, de port captain en het leger langs zijn geweest. Het leger komt met drie man, van wie één zwaarbewapend, en een snuffelhond. Die gaat de hele boot door. De mannen zijn geschikt, vooral als we vragen of we een foto van de hond mogen maken. Dat vinden ze prachtig, de hond wordt gepositioneerd en zelf staat de militair er trots naast.
We zijn van plan om enkele weken in Chiapas te blijven, en van hieruit met een betrouwbare gids enkele tochten te maken naar Maja ruïnes en oude Spaanse steden. Daarover later meer.

Acapulco de Juarez, december 2018

Acapulco de Juarez
Hier in Acapulco moet je een paar dollar per uur parkeergeld betalen om de dinghy ergens aan vast te mogen maken, met het niet denkbeeldige risico dat hij gestolen wordt. Het voor anker liggen in de baai geeft dus teveel problemen om aan de wal te komen en daarom kiezen wij voor een ligplaats in een jachthaven, met prachtig uitzicht over de baai.

Marina Acapulca

Het water hier is niet drinkbaar, dus we zijn erg blij dat onze watermaker het goed doet en we ons eigen heerlijke water kunnen maken. Dat zou ook fijn zijn in Amsterdam, overigens. Acapulco is een levendige stad. Het verkeer is rommelig, het openbaar vervoer geweldig.

    
Kevertaxi
Maxitaxi interieur

In gammele bussen en zogenaamde maxitaxiís kun je voor 40 cent mee. Ze stoppen waar je wilt. Als je op straat loopt, stopt de ene taxi na de andere voor je. Ook die zijn niet duur. Er zijn hier opvallend veel Volkswagen Kevers, in diverse staat van ontbinding, maar vrolijk rondscheurend. De goedkoopste taxi's zijn de blauw-witte VW Kevers. Alles is al in kerstsfeer. In de meeste winkels en restaurants loopt het personeel in kerstpakjes rond en met kerstmutsen op. Lekker in die hitte.

 
Zocalo
Zocalo

 

 

 

 

 

 

 

Het centrale plein, Zocalo, is hèt ontmoetingspunt van de stad. Het wemelt er van de kraampjes met souvenirs en strandspullen. Overal worden zilveren sieraden aangeboden, afkomstig uit het stadje Taxsos in de buurt, waar zilvermijnen zijn. We hadden een grote kerstboom op het plein verwacht, maar die ontbreekt.

           
Clavadista vanaf la Quebrada
Eén van de beroemdste attracties van Acapulco zijn de clavadista, de cliff divers. Aan de Pacific kant van Acapulco rijzen de kliffen hoog op de beroemste klif, la Quebrada, vinden al 80 jaar dagelijks shows plaats van deze cliff divers. Hotel Miramar ligt op een prachtig uitzichtspunt en daar vandaan kun je de duikers goed zien. Wij nemen ruim op tijd plaats in het restaurant, want het Mexicaanse begrip van tijd is rekkelijk. Er verzamelen zich bootjes op het water en publiek op lager gelegen uitzichtpunten. Onder applaus nemen de duikers plaats op de rotsen en duiken er van af. De grootste held duikt het laatst van de hoogste rots af. 35 meter naar beneden, waar hij in onstuimig water terecht komt ...ijzingwekkend.
Diego Rivera, muralist
We rijden langs het huis waar de muralist Diego Rivera heeft gewoond en waar zijn mozaïeken de omheining sieren.
Fuerte de San Diego
We bezoeken het historisch museum wat in het Fort van San Diego is ondergebracht. Dat fort ligt uiteraard op een strategische plek met goed uitzicht over de (toegang tot) de baai. De Spanjaarden dreven belangrijke handel met de Filippijnen en via de Filippijnen met Indochina, moesten hun schepen met kostbaarheden fel verdedigen tegen de Engelse en Hollandse zeerovers. Leve Piet Hein met de Spaanse Zilvervloot.
  
Caleta
 
 
 
Caleta
Rond de hele baai van Acapulco zijn mooie zandstranden. Wij gaan naar Playa Caleta en kijken onze ogen uit. Het is er waanzinnig druk. Op de boulevard vind je uiteraard alle winkels die strandspullen verkopen. Op het strand probeert iedereen iets te verkopen, veel zelfgemaakt voedsel wordt aangeboden. Kunstig gesneden fruit, ijs, limonade, kleding. Er is live muziek van echt koperblazers. Er zijn grote palapaís (strooien daken op palen) met lange tafels waar je heerlijk in de schaduw kunt zitten en lekker kunt eten. Als je ergens zit moet je de masseuses bijna van je lijf slaan. Ook kun je je haar kunstig laten vlechten.Wij weten nog niet of we kerst hier zullen doorbrengen of dat we voordien verder trekken. Waarschijnlijk dat laatste. Onze kerstkaart en onze beste wensen voor het nieuwe jaar komen wel hier vandaan.
Acapulca by night