Joomla Template by Create Website

Trinidad revisited

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Donderdag 30 juli

Begin juli zijn we van Trinidad naar Tobago gezeild. T & T vormen samen 1 republiek en hebben een gezamenlijke munt, de TT dollar, die elders ter wereld niets waard is. De eilanden zijn totaal verschillend qua karakter. Op Trinidad speelt de olie industrie een belangrijke rol. Het water is op veel plaatsen vervuild en er wordt slordig met afval omgesprongen. Er is veel criminaliteit, vooral onder illegalen (Jamaicanen en Venezuelanen). Omdat de Caribische eilanden verenigd zijn in de CariCom is het om politieke redenen lastig om illegalen het land uit te zetten. Trinidad heeft aan de noordkust en aan de oostkust enkele baaitjes met strand, maar die liggen onbeschut aan de oceaan. Tobago heeft aan de westkust (Caribische zee) veel prachtige baaien en stranden. Op Tobago wordt veel aandacht besteed aan eco toerisme. Overal wordt gevraagd om je afval mee te nemen na een dagje strand. Beide eilanden onderscheiden ze zich van de meeste andere Caribische eilanden: er is tropisch regenwoud en er zijn veel vogelsoorten. Tobago ligt oostelijk van de overige Caribische eilanden en wordt daardoor minder vaak bezocht door zeilers, omdat je tegen de heersende wind en tegen de stroom in moet om het eiland te bereiken. De meeste Amerikaanse cruisers die al vele jaren in de Carieb rondzeilen zijn nog nooit op Tobago geweest. Gewend als wij zijn aan laveren en aan de wind zeilen in Het Engelse Kanaal laten wij ons daardoor natuurlijk niet tegenhouden. Maar dat valt toch tegen. Met een snelheid van 6-7 knopen (knoop = nautische mijl per uur) schieten we al kruisend toch maar een halve mijl per uur op in de goede richting. Dat wordt een lange tocht. Over een afstand van 55 mijl hemelsbreed doen we ruim een etmaal, waarbij we 115 mijl afleggen. Ons einddoel Store Bay maakt veel goed met zijn prachtige stranden en heerlijke water waar we direct in kunnen duiken van af de boot.

Store Bay, Tobago

De volgende dag gaan we ons melden in Scarborough, de hoofdstad. Het vervoer op Tobago is goed geregeld. Er zijn bussen, waarvan je nooit weet wanneer ze rijden. Er zijn maxi-taxi's, die ongeveer 10 mensen kunnen vervoeren en die je, lopend langs de weg, aan kunt houden. Maar vol is vol. Er zijn auto's met een H in het nummerbord die officieel als taxi mogen rijden. En er zijn veel automobilisten die mensen langs de kant van de weg meenemen voor een paar TT dollars en zo wat bijverdienen. Van dat laatste vervoer hebben wij ook verschillende keren gebruik gemaakt. Het is spannend, want je weet niet bij wie je instapt, maar op Tobago zijn de mensen verschrikkelijk aardig en erg gelovig, dus soms hoef je niet te betalen omdat ze die dag nog een goede daad te doen hebben. Veel God Bless You's meegekregen. In verband met drugssmokkel probeert de douane goede grip te houden op de whereabouts van de cruisers. Dat betekent, dat als je langs de kust naar het noorden gaat, je je in het zuiden af moet melden en in het noorden in moet klaren bij de douane in Charlotteville. En dat op een eiland van 30 kilometer. Dat doet dus niemand.

 
Glassbottom boat 
Englishman's Bay, Tobago
Pirate's Bay, Tobago
Parlatuvier Bay, Tobago

Van 6-20 juli komen dochter Irene, man René en kinderen Ella en Finn met ons meezeilen. In Store Bay liggen we vlak bij het vliegveld, zodat we hen gemakkelijk kunnen ophalen. Onze dinghy ligt op het strand en voor de kleintjes begint het al meteen spannend als we in het pikkedonker eerst met de bagage (die we gelukkig droog aan boord krijgen) naar Madeleine varen en dan terugkomen om de gasten op te halen. Door het water badend de dinghy in, gelukkig staat er niet veel branding (we zijn in het verleden wel eens omgeslagen in flinke branding). Wij zijn het ons niet meer bewust, maar aan de bleekwegtrekkende gezichten merken we hoe Madeleine ligt te schommelen voor anker. René heeft een slechte nacht, maar de anderen slapen redelijk. Twee weken lang is het een feest van zwemmen rond de boot voor het ontbijt, naar het strand, snorkelen, kastelen bouwen, stokken verzamelen (Finn) en genieten van de zonsondergangen en de rust. Sterrenhemels waar we 's avonds liggend in de trampolines Sam en Madelief in zien. We gaan diverse baaien af. In Englishman's Bay wanen we ons op een onbewoond eiland, want we zijn de enige aanwezigen. We maken een tocht over Bucco Reef in een glassbottom boat, waardoor je het rif en de vissen kunt zien, en zwemmen in Nylon Pool, een ondiepte midden in de oceaan. We maken een autotochtje over het eiland en diverse wandelingetjes, oa naar Parlatuvier Watervallen. Als we 's avonds een ommetje maken in Charlotteville worden we betrapt door de douane. Hij heeft Madeleine zien liggen in zijn baai en wij hebben ons niet gemeld. Gelukkig kennen we hem van enkele weken geleden, het is geen ongeschikte kerel, en met enige tact en voorgewende onnozelheid krijgen we het voor elkaar dat hij onze papieren in orde maakt. We krijgen permissie om een paar dagen te blijven in Man Of War Bay. Hetzelfde overkomt ons als we in Store Bay terugkomen. We gaan ons 's maandags afmelden in Scarborough 10 mijl verderop en de douane weet al dat wij 's zaterdags om 15.00 uur teruggekomen zijn. Big Brother is er niets bij.

Wij dubiëren of we terug zullen gaan naar Trinidad of dat we van Tobago direct naar Curaçao zullen zeilen. We hebben op 2 augustus een vlucht van Curaçao naar Amsterdam geboekt, omdat we SAIL Amsterdam willen meemaken. Toen we in juni een paar weken in Trinidad waren hebben we de aanvraag voor een US visum gestart. Als we te zijner tijd Amerika binnen willen varen hebben we daarvoor namelijk een visum nodig. De aanvraag wordt pas in behandeling genomen als je betaald hebt. Daarna maak je een afspraak op de ambassade, waarbij je paspoort wordt ingenomen. Dat krijg je volgens de website na 1-3 werkdagen terug. Wij hadden in juni een afspraak op de ambassade, maar die werd afgezegd in verband met technische problemen en verzet naar 22 juli. Redelijkerwijs moeten we tijd genoeg hebben om naar Trinidad te gaan, visumaanvraag af te handelen en naar Curaçao te zeilen. Dachten we. Nu wachten we al meer dan een week op onze paspoorten zonder dewelke wij het land niet kunnen verlaten. Dus onze vlucht van 2 augustus gaan wij niet halen, want het kost op zijn minst 3 dagen om naar Curaçao te zeilen.

 

 

 

 

Hits: 2380

Je moet een account aanmaken om een reactie te schrijven.