Joomla Template by Create Website

Over Suriname

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Over Suriname

Wij zijn bijna twee maanden in Suriname geweest. Madeleine lag afgemeerd aan een meerboei in de Surinamerivier bij Domburg. Van daar uit hebben we tochten gemaakt het binnenland in. Omdat het Nederlands de officiële voertaal is in Suriname was het mogelijk om een aardige indruk te krijgen van de samenleving. We hebben veel Nederlandse ondernemers ontmoet die een bedrijf gestart waren. Zij hadden veelal een vrij negatieve mening over het functioneren van het land. Wij vonden het een prachtig land met een overweldigende natuur en veel potentie, maar hoe hiermee wordt omgegaan stemde ons meer dan treurig. De mensen waren in het algemeen erg vriendelijk. Wij hadden er rekening mee gehouden dat er zo vlak voor de parlementsverkiezingen (op 25 mei 2015) misschien een anti-Hollandse sfeer zou heersen. Maar dat was absoluut niet het geval. We werden overal hartelijk ontvangen. Hieronder volgen enkele observaties.

 

Het verkeer

Het verkeer is een chaos. Suriname heeft een groot aantal verkeersdoden per jaar. Busjes rijden met teksten achterop: rijd voorzichtig, spaar uw medemens en met telefoonnummers die je kan bellen bij klachten over het rijgedrag van de chauffeur. De voorrangsregels zijn voor de beginnende deelnemer niet direct duidelijk. Al gauw blijkt dat vooral het recht van de brutaalste geldt. Er wordt links gereden. Tussen Domburg en Paramaribo zijn 2 wegen: de oude weg langs de rivier, de Winston Churchillweg en de ‘highway’, de Martin Luther King weg. De Churchillweg voert door de dorpen, heeft veel drempels, gemene dingen waar je stapvoets overheen moet gaan wil je de drempel niet met de onderkant van het chassis raken. Het wegdek is uitermate slecht met diepe kuilen. Je zigzagt over de weg om de ergste kuilen te vermijden en het tegemoetkomend verkeer wacht rustig tot je weer op je eigen weghelft bent. De highway is een tweebaansweg, waar veel (zand)wegen en weggetjes op uit komen. Als je wilt invoegen doe je dat gewoon, er wordt wel voor je afgeremd. Als je rechtsaf wilt slaan ga je midden op de weg staan met je richtingaanwijzer uit tot je een gaatje ziet. Het verkeer achter je wacht wel of rijdt door de berm om je heen. Het rijden ’s avonds is een avontuur: de verlichting van de auto’s is dermate slecht dat je nauwelijks iets ziet. Het voeren van groot licht op de tweebaansweg lokt af en toe wel een reactie uit, maar wordt in het algemeen getolereerd en ook je tegenliggers voeren vaak groot licht. Veel auto’s hebben maar 1 licht wat verwarring geeft met de brommers op de snelweg. Voetgangers steken te pas en te onpas over. Maximumsnelheid op de highway is 60 km. Als je een flinke regenbui treft moet je langs de kant van de weg parkeren, want het zicht is dan zo slecht dat je niet door kunt rijden. Inhalen gebeurt onder luid getoeter.

 

Het onderwijs

Tot aan de onafhankelijkheid (1975)  kende Suriname goed onderwijs, veelal ingericht door de zendelingen/missie (Evangelische Broedergemeente en Hernhutters). Nu is daar niet veel meer van over. Als een kind in de eerste klas van de lagere school om wat voor reden dan ook niet leert lezen (dyslexie is een onbekend begrip) dan blijft het nog een jaar in de eerste klas. Herhaling geeft meestal geen verbetering, omdat er geen extra aandacht wordt besteed aan het onderliggende probleem. Daarna wordt het kind jaarlijks bevorderd onder de noemer ‘wl’ (wegens leeftijd). Heeft een kind eenmaal dit stigma dan is het maatschappelijk gezien afgeschreven. Er zijn lagere scholen met vijfde en zesde klassen voor jonge moeders. Er zijn veel zwangerschappen op zeer jonge leeftijd, meestal door vader, broer, oom veroorzaakt. Ook deze meisjes zijn maatschappelijk afgeschreven. In de hoogste klassen van het lager onderwijs vind je nauwelijks jongens. Die werken in de goudmijnen. Na de lagere school volgt de mulo, een soort mavo/vmbo onderwijs gedurende 4 jaar. Er zijn enkele vwo scholen en 1 universiteit. Er is geen werk voor academici, er is geen middenkader. De enkeling die een universitaire opleiding afrondt, vertrekt dan ook vaak naar het buitenland. 

 

De politiek

Wij waren in Suriname toen de verkiezingsstrijd in volle gang was. Op 25 mei 2015 waren er verkiezingen voor De Nationale Assemblée (De Tweede Kamer). De huidige president Bouterse wil nog 5 jaar doorgaan en heeft daarvoor 2/3 van de Assemblée nodig. Er zijn meer dan 30 partijen, die vooral hun basis vinden in de verschillende bevolkingsgroepen. Overal in het land, ook in de kleinste dorpjes in het binnenland zag je vlaggen van de verschillende partijen. De paarse vlaggen van de NDP (Bouterse) waren het prominentst. De mensen kregen een paar dollar voor elke vlag op hun erf. De avondvierdaagse was één grote politieke manifestatie. De meeste mensen die we spraken hadden wel in de gaten dat alle politici corrupt waren en dat het voor hen persoonlijk niet veel zou uitmaken wie de verkiezingen zou winnen. Velen waren dan ook niet van plan om te gaan stemmen. Bouterse adverteerde met de slogan: ‘je hoeft niet van mij te houden, ik hou van jullie’. De Parbode is een kritisch opinieblad wat vooral door de bovenlaag gelezen wordt. Omdat de redactie het belangrijk vond dat het brede publiek goed voorgelicht werd bracht ze een speciale verkiezingseditie uit met als doel dat ‘de kiezers een meer doordachte keus konden maken, gebaseerd op partijvisies en al dan niet gerealiseerde verkiezingsbeloften en niet zozeer op basis van hun persoonlijk belang of etniciteit. Deze verkiezingseditie werd vooral verspreid in de wijken van Paramaribo waar de Parbode nauwelijks verkocht werd, en voor een zeer lage prijs. Geen enkele partij had bij het uitbrengen van het blad, enkele weken voor de verkiezingen, een verkiezingsprogramma klaar. Verder dan kreten als ‘wegwerken van de achterstandspositie van de achterban’, ‘ondernemerschap stimuleren’, ‘uitgaan van de kracht van de mensen zelf en van actief burgerschap, meedoen en meedenken, naar elkaar luisteren en concrete acties’ komt men niet. Er is geen visie over WAT er moet gebeuren in het land. Er is een enorme bureaucratie. Het is in Suriname niet belangrijk wat je kent maar wie je kent. Nieuwe politici benoemen vriendjes. Ambtenaren worden na ontslag gewoon doorbetaald, zodat het ambtenarenapparaat alsmaar in grootte toeneemt en onbetaalbaar wordt. Corruptie is één ding, over de criminele achtergrond van Desi Bouterse heeft niemand het, behalve een paar moedige journalisten. Vier van de 15 slachtoffers van de Decembermoorden (1982) waren journalist.

 

Milieu

Wij waren onthutst over de slordigheid waarmee met de natuur en de bodemschatten wordt omgesprongen. De goudmijnen zijn grotendeels in handen van Canadezen. Ruim 70% van de goudzoekers komt uit Brazilië. Het goud wordt gewonnen door binding met kwik, wat bij het wassen in grote hoeveelheden in de bodem en de Surinamerivier terecht komt. De genationaliseerde houtindustrie (Bruynzeel) is failliet. De regering heeft grote gebieden regenwoud verpacht aan Chinezen die onbeperkt mogen kappen en die na de kaalslag weer vertrekken. 

 

Economie

Wij kregen niet de indruk dat de Surinamers zelf warm lopen voor de opbouw en de inrichting van hun land. Er heerst een passieve en afwachtende houding. Sommige mensen (Nederlandse ondernemers) die wij spraken waren ervan overtuigd dat dit samenhangt met het slavernijverleden. De Marrons, de nazaten van gevluchte slaven, en, samen met de Inheemsen (indianen), bewoners van de jungle, houden zich in leven met een stukje “kostgrond”, een met moeite aan de jungle onttrokken stukje grond voor teelt van groenten en fruit, en met jagen en vissen. Hun kinderen spreken geen Nederlands, krijgen nauwelijks onderwijs en opgroeiende jongeren belanden in de goudmijnen, criminaliteit en prostitutie. Een groot deel van de Surinaamse bevolking leeft in bittere armoede. Vergeleken met omringende Latijns-Amerikaanse en Caraïbische landen bungelt Suriname samen met buurland (Brits) Guyana economisch onderaan.  Bauxiet wordt geëxporteerd naar… IJsland voor aluminiumproductie. De bauxietsmelterij in Paranam  is op non-actief. Het enige bloeiende bedrijf is de Staatsolie. Dat bedrijf wordt nu verplicht om te gaan investeren in een nieuwe goudmijn. Dat is een truc van de regering, die zelf geen geld heeft om dat te doen. Staatsolie is voor 100% in handen van de staat en op deze manier blijft de overheid een flinke vinger in de pap houden. De investering is riskant voor Staatsolie en maakt het bedrijf kwetsbaar, mede met het oog op de verwachte daling van de olieprijs dit jaar. Aannemers die werk uitgevoerd hebben voor de regering moeten maanden tot jaren wachten op betaling. Velen gaan daardoor failliet. De middenstand is in handen van de Chinezen. Vrijwel alle supermarkten zijn eigendom van of worden gerund door Chinezen. Deze winkels zijn altijd open, elke dag, van vroeg tot laat. Ik vind het heerlijk om er in rond te neuzen, je vindt er de meest uiteenlopende dingen. Van levensmiddelen en huishoudelijke artikelen tot tuinstoelen, ondergoed en autobanden. De levensmiddelen zijn van redelijke kwaliteit; er zijn veel Nederlandse producten (koffie, thee, custard, sprits, pindakoeken om maar een greep te doen). Het vlees (kip, lever, niertjes) is in onduidelijke hompen ingevroren en ziet er niet smakelijk uit. De rest van de producten is goedkoop en van navenante kwaliteit. De Chinezen zijn reuze vriendelijk, maar je kunt niet met hen communiceren. Ze spreken geen Nederlands en nauwelijks Engels. Ook het Sranantongo beheersen ze niet, zodat ze een geïsoleerde bevolkingsgroep vormen. 

 

Maar toch…

Suriname is een fascinerend land: Vier maal zo groot als Nederland, meer dan 90% tropisch regenwoud, 600.000 inwoners, grote etnische diversiteit en weinig raciale conflicten. Wat ontbreekt, is vakmanschap om de enorme potentie van dit prachtige land aan te wenden voor de Surinamers zelf. Goed onderwijs is een eerste vereiste. Wat zou het mooi zijn als de 300.000 Surinamers in Nederland, zich met hun vakmanschap, competenties en talenten zouden inzetten voor hun eigen mooie land, …wanpipel!

 

 

  

 

Hits: 2567

Je moet een account aanmaken om een reactie te schrijven.