Joomla Template by Create Website

El Salvador

Hoofdcategorie: ROOT

El Salvador!
Vertrek uit Mexico is niet iets wat je op een achternamiddag besluit en uitvoert. Bij binnenkomst in Ensenada hadden we al begrepen dat het inklaren daar op de meest soepele manier geregeld was met hulp van het havenpersoneel, zodat het daar slechts twee uur kostte. Als wij op de weerkaarten hebben gezien dat vertrek op dinsdag 22 januari uit Chiapas naar El Salvador goed uitkomt, moeten wij op vrijdag 18 januari beginnen met plannen. Ook hier word je door het havenpersoneel geholpen met uitklaren en het enige efficiënte aan de hele procedure is, dat alle naar het buitenland vertrekkende zeilers na aanmelding tegelijkertijd, één keer per dag, namelijk 's ochtends om 9.00 uur, kunnen starten met het proces. Zaterdag en zondag wordt er niet gewerkt. Als je eenmaal uitgeklaard bent moet je binnen 24 uur vertrekken. Slaat het weer om, of kun je om andere redenen niet uitvaren, dan moet de hele procedure opnieuw doorlopen worden. We maken een afspraak voor maandag 21 januari met Rolf, de administrateur van Marina Chiapas. Rolf maakt de papieren voor alle boten in orde en om 10.30 uur wordt iedereen door Memo, de havenmeester, in zijn fourwheeldrive geladen. Wij bevinden ons in (goed) gezelschap van (de eigenaar van) een Amerikaanse trimaran, een prachtig schip. Memo brengt ons eerst naar de douane. We moeten weer terug naar de marina als blijkt dat hij vergeten is om Rolf's papieren mee te nemen. Het is ons niet duidelijk wat er zich achter de gesloten deuren van het douanekantoor afspeelt, maar op een gegeven moment is het klaar en we worden weer in de truck gesommeerd, op weg naar een kantoor waar we cash een klein bedrag moeten betalen voor de uitklaring. Daarna moeten we naar de Port Captain, weer een eindje rijden. Daar moet onze officiële Zarpe worden opgesteld, het formulier wat je als zeiler nodig hebt om een land te verlaten en het volgende binnen te komen. Zarpes zijn heilig. We moeten ook hiervoor betalen, maar dat kan dan alleen weer met credit card. We moeten er ruim een uur op wachten voordat onze namen en bootnaam op het voorgedrukte formulier staan, met de benodigde stempels en handtekeningen natuurlijk. Memo brengt ons terug naar de marina, het is dan 13.30 uur. Rolf maakt onze nota op en zoekt zich daarna wezenloos naar de bootsleutel die hij persé wilde hebben toen wij een tocht gingen maken. Tot onze opluchting komt het ding tenslotte ergens uit een onverwacht laatje tevoorschijn. Hij had ons verzekerd dat hij de sleutel goed zou opbergen! Als we onze rekeningen voldaan hebben zijn we gereed om met een taxi naar Hidalgo te gaan, de dichtstbijzijnde grensplaats met Guatemala. Daar moeten we bij de douane onze Temporary Import Permit cancellen. Deze zogenaamde TIP moet je kopen als je het land per boot binnenkomt. De TIP is tien jaar geldig. Na die tien jaar is hij verlopen, maar niet vervallen. Hij kan niet vernieuwd worden zonder dat de oude eerst is gecancelled en wel door diegene die hem heeft aangevraagd. In onze marina ligt een Noor die in de USA een schip heeft gekocht met een verlopen TIP. Eigenlijk had hij daarmee Mexico niet binnen kunnen komen, maar de autoriteiten hadden indertijd kennelijk geen zin in extra werk. Nu wordt hij tegengehouden bij de grens, hij krijgt geen Zarpe, want hij heeft geen geldige TIP. Omdat hij die niet kan kopen, omdat de oude niet is gecancelled en hij kan hem niet cancellen... Kafka. De officiële boete voor deze grove nalatigheid is $1.000. Het kost hem veel tijd en heen en weer gebel en ge-e-mail voordat hij in Hidalgo een (feitelijk onrechtmatig handelende) douanebeambte treft die doet alsof er geen verlopen TIP bestaat en hem een nieuwe verkoopt. Wij weten niet of Madeleine ooit nog in Mexico zal terugkomen, met of zonder ons, maar wij willen niemand opzadelen met een dergelijke Catch 22 situatie. Dus wij naar de grens. Taxirit van 40 minuten. Daar aangekomen zijn we in een kwartiertje klaar, dat valt mee. Bij de grens zien we de migrantenkaravaan, de vluchtelingen uit Honduras en Guatemala, die te voet op weg zijn gegaan naar de USA. Omdat Trump de deur heeft dichtgegooid, zeg maar een muur heeft opgetrokken, is Mexico nu van een doorgangsland veranderd in een eindbestemming. Dus ook hier wordt de karavaan niet zonder meer doorgelaten bij de grens. Er staan busjes van de UNHCR en er wordt water en voedsel uitgedeeld. Treurig.
Nu we officieel klaar zijn voor vertrek kan er een afspraak gemaakt worden met de militairen, die met snuffelhond de boot komen controleren. Dat moet gebeuren een kwartier voor vertrek. Na de snuffelcontrole moet je wegwezen, anders moet het opnieuw gebeuren. Bloody serious. En dat terwijl het drugsverkeer heus niet van Noord naar Zuid verloopt, maar andersom. Dus dinsdag om 8.00 uur staan (opnieuw) de Port Captain en drie militairen voor onze neus, van wie één zwaar bewapend. Bello wordt aan boord gehesen en snuffelt naar tevredenheid rond. Port Captain vult alweer een groot formulier in, te ondertekenen door hemzelf, de hoogste militair en de schipper, waarbij ze altijd automatisch naar Huib kijken. Helaas is mijn Spaans niet goed genoeg om deze ouderwetse aanname ter discussie te stellen.
Om 8.30 uur varen we af. We hebben 240 mijl voor de boeg naar Bahia del Sol, El Salvador. Er staat niet veel wind, maar de helft van de tijd kunnen we zeilen en dat is al heel wat meer dan we de afgelopen tijd hebben kunnen doen. Dus we genieten van de tocht. We zijn gewaarschuwd voor de vele vissersbootjes langs de kust, de vislijnen en staken die ze uitzetten. De eerste middag passeren we inderdaad een stel vissers met hun tuig, maar daarna niet meer. We hebben ís nachts goed zicht, want het is volle maan. Gelukkig worden we niet onaangenaam verrast door plotseling opduikende onverlichte vissersbootjes. Een enkel vrachtschip passeert ons in de verte naar de enkele haven die hier is. We varen langs Guatemala en komen op woensdagavond de territoriale wateren van El Salvador binnen. Het lagoon waar we naar toe willen ligt achter een grote zandbank die dagelijks verschuift en waar grote brekers op staan. Je kunt daar niet zomaar naar binnen varen. Vorige week hebben we al contact opgenomen met Bill, DE man die alles regelt voor de zeilers en die jaren geleden een loodsdienst voor zeilers heeft opgezet. Hij heeft ons laten weten dat hoogwater op donderdag 24 januari, onze verwachte aankomstdag, om 17.30 uur is en dat we ons moeten melden via de marifoon als we een mijl verwijderd zijn van het pilot meeting point. Daarvan levert hij ons de coördinaten. De loods brengt je bij hoog water over de zandbank naar binnen. Op internet hebben we aanvullende informatie gevonden over hoe het er aan toe kan gaan: grote golven waarop je naar binnen surft. Meestal gaat het goed, maar er is altijd een kleine kans dat... We troosten ons met de wetenschap dat ze je niet komen halen als ze het weer en de zee niet vertrouwen.
We zijn donderdag om 13.00 uur ter plekke. Bill meldt ons via de marifoon dat ze ons om 17.00 uur komen halen, we moeten dan op het meeting point klaar liggen. Tot die tijd kunnen we ankeren voor de kust. Tijd genoeg voor een lunch en een dutje. Vanwege de mogelijkheid van achteroplopende golven sluiten we alle luiken, halen alle losse spullen uit de kuip weg en trekken zelfs onze lifevests aan. Huib stuurt, omdat ik niet zeker weet of ik voldoende kracht heb om het roer recht te houden. Ik onderhoud het contact met de loods. Het gaat allemaal prima. We moeten full speed over de zandbank heen achter de loods aan. Er staan geen brekers, we surfen niet. Er staan wel heftige grondzeeën en op een zeker stuk ook draaikolken die wij wastobbes noemen, dus het sturen is inderdaad zwaar. In de lagoon is alles achter de rug, het heeft nog geen kwartier geduurd. In de marina staat een welkomstcomité op de steiger: de loods die onze lijnen aanpakt, Bill met zijn vrouw Jean, de havenmeester met twee welkomstcocktails voor ons, de dame van de Immigratie en de Port Captain. Plus de nodige zeilers. Als we van boord gaan om de papieren in orde te maken wordt even gefronst als wij de deur op slot doen. Dat hoeft hier niet. Schoenen hoeven we alleen maar aan omdat er splinters in de steigers zitten. De marina is verbonden met een hotel. We lopen via het restaurant, de bar en het zwembad naar het kantoor van de Immigratie. De Port Captain is een zeer voorkomende man die voor elk schip hierheen komt. Zijn capitainerie is 40 minuten hier vandaan. Deze service kost slechts 30 dollar. Hij verzekert ons dat zeilers Very Important Persons zijn voor El Salvador, en zeer welkom. Dit hebben we nog nooit meegemaakt. Het verschil met Mexico kan niet groter zijn.

Bahia del Sol is een begrip in de Panama Posse. Een tiental boten van vorig jaar is hier blijven "hangen" omdat het hier zo prettig is. Het is toegestaan om lang in El Salvador te blijven, het is gemakkelijk en veilig om hier je boot achter te laten en het internationale vliegveld is vlakbij. Voor een klein bedrag mag je als cruiser gebruik maken van de hotelfaciliteiten. Happy hour tegen gereduceerd tarief. We ontmoeten onze buren die hier vorig jaar april voor een weekje kwamen, dachten ze toen... Cruiser's Paradise !

Hits: 516

Je moet een account aanmaken om een reactie te schrijven.