Joomla Template by Create Website

Jervis Inlet

Hoofdcategorie: ROOT
Jervis Inlet, B.C.
12-14 mei 2018
 
Van Jervis Inlet naar Princess Louisa Inlet
De kustlijn van British Columbia is grillig begrensd door talloze inlets, oftewel fjorden. Jervis Inlet is met 46 mijl één van de langste fjorden die diep de kust in snijdt. Het wordt wel het koninklijke fjord genoemd, niet alleen door de namen die de Engelse ontdekkingsreizigers aan de verschillende trajecten hebben gegeven (Prince of Whales Reach, Princess Royal Reach, Queens Reach, Princess Louisa Inlet), maar vooral ook door de imposante natuur. Jervis Inlet is nergens breder dan 1-1,5 mijl en wordt begrensd door bergen die recht uit het water omhoog rijzen . De hellingen zijn dicht bebost en vanaf de besneeuwde toppen klateren watervallen naar beneden.
Voor de ingang van het laatste traject, Princess Louisa Inlet, bevinden zich de Malibu Rapids (stroomversnellingen). De inlet zelf is 5 mijl lang en hooguit 3/4 mijl breed. Het is een kloof die door gletsjers is uitgesleten in de granieten bergen die 1750 tot 2750 meter uit het water oprijzen. Het water is er 300 meter diep. Aan de kop van het fjord bevinden zich de imposante Chatterbox Falls waar het water met groot geweld woest naar beneden bruist.
Chatterbox Falls
Daarnaast zijn er tientallen andere watervallen van smeltend sneeuwwater. Princess Louisa Inlet wordt wel beschouwd als de heilige graal voor cruisers. Erle Stanley Gardner schreef in zijn Log of a Landlubber: There is no scenery in the world that can beat it. Not that I've seen the rest of the world, I don't need to. I've seen Princess Louisa Inlet. It's more than beautiful, it's sacred.
Frederick MacDonald bezat een stuk land in Princess Louisa Inlet waar hij in zijn eentje woonde. Aan het eind van zijn leven heeft hij dit land geschonken aan de Princess Louisa Society. Die was opgericht om het gebied rond Chatterbox Falls te beschermen, te bewaren en open te stellen voor volgende generaties. Op diverse plaatsen in BC is land opgekocht door miljonairs en privé gebied geworden, waar het publiek geen toegang meer heeft. Om MacDonald te eren is de plek waar zijn huis stond naar hem vernoemd. 
In de beginjaren van de vorige eeuw waren er talloze kleine nederzettingen in Jervis Inlet. Er werd hout gekapt en gevist. De mensen woonden er sterk geïsoleerd, want er is geen doorgaande vaart. Af en toe kwam er een schip met proviandering langs. Sinds de jaren vijftig zijn al deze kleine kampementen successievelijk verdwenen, zoals langs de hele kust van British Columbia. Nu woont er nog maar een handjevol mensen in Jervis Inlet. 
  
Chatterbox Falls

 Als wij Jervis Inlet gaan bezoeken is het stralend weer. Omdat de bergen zo hoog oprijzen en het water smal is, kan er nauwelijks gezeild worden. We hebben de hele dag de stroom mee en om 17.00 uur is het slack bij de Malibu Rapids: de vloedstroom staat stil en eb gaat beginnen. We kunnen er gemakkelijk door heen, samen met een paar andere boten. Wij gaan naar MacDonald Island, waar we de enigen zijn. Omdat het water te diep is om te ankeren liggen er moorings. We wagen ons even in het water, erg koud! De volgende dag varen we verder naar de Chatterbox Falls. Daar is een lange steiger aangelegd waaraan je kunt afmeren. De watervallen zijn enorm. Je kunt er in het bos een stukje naar toe wandelen, maar al gauw is het pad afgesloten: te gevaarlijk, de rotsen zijn te glibberig. Er zijn al diverse mensen verongelukt. We treffen daar onze reisgenoten van de dag tevoren en we worden hartelijk uitgenodigd voor een potluck op de steiger. Het blijkt een groep zeilers te zijn van dezelfde jachtclub die een weekendje uit zijn met elkaar. Een potluck is een gemeenschappelijke maaltijd waarbij iedereen iets te eten mee neemt. Ik maak snel een pasta bolognesa die gretig aftrek vindt.
Potluck steiger
De volgende dag moeten we om 4.00 uur vertrekken teneinde om 5.00 uur bij slack de Malibu Rapids weer te passeren. Dan hebben we de rest van de dag de stroom mee Jervis Inlet uit. Het is nog pikkedonker als we afvaren. De weerspiegeling van de donkere beboste bergen in het water maakt het zicht er niet beter op. Gelukkig is het om 5.00 uur voldoende licht geworden om de rapids te zien en er veilig doorheen te gaan. Een lange dag ligt voor ons waarin we diverse baaien invaren om rond te kijken en de sfeer te proeven. Ik heb een boek gelezen met verhalen van en over de mensen die hier in de vorige eeuw hebben geleefd en gewerkt en het is boeiend om al die plekken daadwerkelijk te zien. Weer hebben we het mooiste weer van de wereld. Dat draagt in hoge mate bij aan de beleving van dit unieke landschap. Inderdaad zou je het haast een mystieke ervaring kunnen noemen.

.

Hits: 183

Je moet een account aanmaken om een reactie te schrijven.