Joomla Template by Create Website

The Inside Passage III

Hoofdcategorie: ROOT

Canada, British Columbia, van Prince Rupert naar Cortes Island

In Prince Rupert hebben we een paar dagen mooi weer. We halen onze fietsen tevoorschijn, gaan zonder succes uit op een antenne voor de SSB radio en een telefoonabonnement en slaan groot in bij de supermarkt om voor de komende weken te provianderen.

 
Boodschappen

Tegen betaling van 10 dollar worden de boodschappen thuis bezorgd, dat wil zeggen aan dek gebracht! We ontmoeten Franse cruisers die we eerder tegenkwamen en eten gezellig bij hen aan boord. Samen vertrekken we op 30 augustus naar het zuiden. Het is dan slecht weer geworden. Er staat zoveel stroom en wind tegen, dat we na een paar mijl al ons anker uitgooien in een baaitje om het ergste weer voorbij te laten gaan. Na een paar uur kunnen we verder, naar Lawson Harbour. We zijn dan 21 mijl van Prince Rupert verwijderd. De Fransen varen nog een stukje verder naar een nederzetting met een steigertje, maar dat ziet er op de kaart zo petieterig uit dat wij ons daar niet aan wagen. De zoveelste zware depressie trekt over en de volgende dag blijven we noodgedwongen in Lawson liggen. We proberen nog even hoe het erbuiten is, maar als we met heel veel moeite een snelheid van 2 knopen kunnen halen keren we om. Daar gaan we onze tijd en diesel niet aan spenderen. Het wachten wordt beloond. We krijgen de wind in de rug en hoewel dat niet betekent dat je kunt zeilen in deze kronkelende wateren tussen de eilanden, scheelt dat wel in de snelheid. Op diverse trajecten begrijpen we niets van de stroomrichting. Te zien aan de snelheid staat de stroom mee, ook als de tabellen anders aangeven. Hoe dan ook, we profiteren ervan. Het weer wordt prachtig, zelfs heel warm.

Bella Bella zonsondergang

We hebben schitterende ankerplekken voor ons alleen en mooie zonsondergangen (de zonsopgangen gaan veelal aan ons voorbij). Halverwege onze tocht leggen we even aan in Bella Bella, een oude nederzetting, om diesel te tanken. Voor een paar dollar hebben we daar een uur internet, zodat we het thuisfront even kunnen laten weten waar we zijn en hoe we het maken. Verder hebben we geen communicatiemogelijkheden meer, want van onze onvolprezen Iridiumprovider in Nederland ontvingen we op 29 augustus een email dat per 1 september de oude simkaart zou worden vervangen door een nieuwe, die naar ons adres in Amsterdam zou worden gestuurd. Hoezo meedenken? 

 
Port Hardy, Vancouver Island, BC

Op 6 september moeten we de beruchte Cape Caution (what's in a name?) ronden. We komen uit Fitz Hugh Sound, moeten een stukje Queen Charlotte Sound oversteken om daarna Queen Charlotte Strait in te draaien. Dat is het vaarwater tussen Noord Vancouver Island en BC Mainland. Bij Cape Caution komen grote stromen uit diverse richtingen uit in de Sound en bij harde wind kan het daar spoken. Wij treffen het en tuffen over glad water. We vinden een schitterende beschutte maar niet al te royale ankerplaats en als 's avonds de wind opsteekt blijken we niet genoeg zwaairuimte te hebben. We komen te dicht bij de rotskust om een onbezorgde nachtrust te hebben en besluiten om alsnog weg te gaan. Het is dan bijna donker geworden, helemaal niet ideaal om in dit water op pad te gaan. Er drijven veel boomstammen rond omdat er veel houtkap is. We steken Queen Charlotte Strait over naar Port Hardy op Vancouver Island, zodat we in de haven kunnen aanleggen en niet in het donker ergens te hoeven ankeren. Het is een ingewikkelde situatie in de vissershaven van Port Hardy, maar dankzij de elektronische kaarten en onze koptelefoons lukt het om Madeleine veilig af te meren. Huib kan in het donker op de uitkijk staan om te zien hoe de werkelijkheid eruit ziet, terwijl ik er op de kaarten stuur. Van daar uit gaan we de Broughtons in. Dat is een eilandengroep tegen BC Mainland aan. Het is een zeer populair gebied waar we eindelijk weer eens wat andere boten tegenkomen. Helaas slaat het weer om, we hebben dagen achter elkaar stromende regen. Om die reden leggen we in Echo Bay aan waar 'Pierre' een resort heeft gebouwd. Meestal vermijden we dergelijke plaatsen, maar nu komt het goed uit. Het is een prima plek. Mooi opgezet, stevige steigers gebouwd op drijvende boomstammen, voorzien van elektriciteit en wifi. Omdat het seizoen voorbij is, is er helaas op zaterdagavond geen pig roast meer. Als we het bed helemaal kletsnat hebben laten regenen door een openstaand raampje ben ik heel blij met de wasmachine en de droger. Als je voor anker ligt, is de neus van de boot altijd in de wind en daarmee blijft het veelal droog in de kuip waar ons slaapkamerraam in uitkomt. Maar als je aan een steiger ligt kan de wind van alle kanten binnenkomen en dus ook in dat raam. Even vergeten.

Billy Proctor (85)

 

In Echo Bay woont de lokale beroemdheid en held Billy Proctor. Billy, nu 85 jaar, heeft zijn hele leven in dit gebied gewoond en gewerkt. Toen hij 7 jaar was verdronk zijn vader en met zijn moeder heeft hij jaren commercieel gevist. Op zijn achtste verkocht hij zijn eerste vis. Hij kent dit gebied als zijn broekzak en weet alles van de vissen, de zeehonden en de walvissen, hun gewoonten en hun gedrag. In de loop der jaren is er veel veranderd in de Broughtons. Vroeger leefden de mensen in kleine gemeenschappen, meestal in zogenaamde float houses. Dat zijn huizen die op boomstammen drijven en die in de zomer naar een plaats werden gesleept waar gevist werd en die ís winters naar een beschutte plaats werden teruggesleept.

Echo Bay, Billy's Museum

 

Overal waren kleine logging camps, waar op kleine schaal hout gekapt werd. Mensen moesten vergunningen aanvragen om te mogen vissen en om hout te kappen. Daarvoor mochten ze zelf een stukje kust uitzoeken wat hen geschikt leek. Deze bedrijvigheid zorgde voor werkgelegenheid ter plekke. In latere jaren kwamen er grotere vissersboten er van buiten, die op grotere schaal met grotere netten visten. Er werden prijzen gezet op zeehonden, zeeleeuwen en walvissen, omdat die viseters gezien werden als concurrenten voor de mens. Dit had tot gevolg dat deze dieren uit deze wateren verdwenen. De humpback whales werden geharpoeneerd en kwamen vele jaren lang niet meer terug. Tijdens Billy's leven zijn de ansjovis en de sardines door overbevissing verdwenen. Vroeger werd alleen in de winter op haring gevist, omdat ze in de zomer kuit schieten. Toen werd het seizoen uitgebreid naar de zomer, de boten en netten werden groter en na enkele zomers was ook de haring op. De vergunningen voor houtkap werden niet meer gegund aan de bewoners van de eilanden. Er kwamen grote bedrijven die grote stukken bos omkapten. Daardoor ontstonden er problemen voor de wilde zalm. De kleine logging camps kapten bomen vlakbij de kust, zodat de boomstammen gemakkelijk in het water vielen en vervoerd konden worden. De grote bedrijven kapten veel dieper land inwaarts en legden wegen en dammen aan om de stammen te vervoeren. Door de dammen kwamen rivierenmondingen waar de zalmen kuit schieten, droog te liggen. De eieren gingen verloren. Door erosie kwam veel grond en troep in de rivieren terecht, terwijl de jonge zalmen helder water nodig hebben. Rotsen werden met dynamiet opgeblazen ook tijdens het broedseizoen. Billy zag dat de eieren op 300 meter afstand van de explosie dood gingen. Er kwamen kwekerijen van Atlantische zalm en daarmee werden ziekten geïntroduceerd die de wilde zalmen besmetten. Grote delen van BC werden in de vijftiger jaren vanuit vliegtuigjes met DDT bespoten. De kleine vissers kregen het steeds moeilijker omdat hun nering verdween en de jonge mensen trokken weg uit de streek. In Echo Bay leefden indertijd 170 mensen, er was een school en een postkantoor. Nu wonen er nog maar 5 mensen. De school ging in 1995 dicht. Billy besefte dat het tijd was om actie te ondernemen, zette zijn verlegenheid over boord en begon brieven te schrijven naar het ministerie van visserij. Samen met lokale vissers zette hij een systeem op van kwekerijen voor wilde zalmen, vastbesloten om deze vissoort niet te laten uitroeien. De wilde zalm bleek namelijk al opgegeven te zijn door de officiele instanties. Nu, vele jaren later, wordt hij erkend als deskundige-bij-uitstek en heeft hij een plaats in beleidsoverleg. Hij schreef een reddingsplan voor de vissen. Wij bezoeken hem en zijn museum, waarin hij de voorwerpen die hij gedurende zijn hele leven uit de zee en op het strand heeft gevonden, heeft tentoongesteld. Een zeer innemende, bescheiden man met visie:


"A lot of people think they own things on this planet, but they are wrong, because we are just visiting for a short time and then we are gone... Everything was here before we came here, and I hope that everything will be here after we are gone." Billy Proctor
(lees ook Heart of the Rainforest, a life story, by Alexandra Morton & Billy Proctor)

 

 
Rapids

Als we verder gaan op weg naar onze (voorlopige) eindbestemming Cortes Island, wachten ons vijf zogenaamde rapids. Het water ten noorden en ten zuiden van Campbell River op Vancouver Island moet elk getij door nauwe doorgangen tussen de eilanden geperst worden, hetgeen imposante stroomversnellingen veroorzaakt. In Seymour Narrows bijvoorbeeld kan de snelheid van het water hierbij oplopen tot 14 knopen. Daarbij ontstaan ook gevaarlijke wervelingen en draaikolken waar je niet in terecht wilt komen. Het vergt dus zorgvuldige voorbereiding om op het juiste moment deze stroomversnellingen te passeren. Er is geen omweg, je moet er door heen. Gewapend met papieren en digitale tabellen gaan we aan het rekenen. We passeren tijdens halve maan, dat is gunstig want dan is het doodtij. Tijdens doodtij is het niveauverschil tussen eb en vloed minder groot dan bij springtij (zoals bij volle maan of nieuwe maan). Op sommige plaatsen scheelt dat wel vijf meter. Hoe minder water er passeert, hoe minder heftig de rapid. Je moet uitkienen dat je bij de kentering van het water, de overgang van eb naar vloed of omgekeerd, (slack) bij de rapid bent. Dan staat er de minste stroom in de ene of de andere richting. Per rapid verschilt het nog hoeveel tijd je aan weerszijden van de kentering hebt, het zogenaamde window. Natuurlijk is alles afhankelijk van het weer en van de eigenschappen van je boot.

Snelle Rakker

De supersnelle motorbootjes die je hier ziet rondscheuren hebben een groter window om er door heen te gaan dan wij met onze lage snelheid. Eerst moeten we nog een stukje Johnstone Strait passeren, ook een water met een slechte reputatie. Er komen veel snel stromende rivieren in uit en dat koude zoete water blijft op het warmere zoute water drijven. Deze bovenstroom kan de vloedstroom die de andere kant op staat volledig overrulen. Wij komen er met de tabellen niet uit. Het lijkt er op dat op de dag dat wij willen passeren er geen vloedstroom staat. De vloedstroom gaat naar het zuiden, dus die willen we graag mee hebben. 's Ochtends is de wind meestal nog niet zo hard, in de loop van de middag kan die behoorlijk aan trekken. We bereiden ons voor op 12 mijl buffelen tegen de stroom in, weliswaar met de voorspelling van wind in de rug, en gaan bij zonsopgang op pad. We motoren 3 kwartier de ankerbaai uit en komen om 7.45 uur in een spiegelgladde Johnstone Strait. Tot onze verbazing hebben we stroom mee, we gaan 5 knopen. Om 9.00 uur komt er een beetje wind, we hijsen de genua en maken 6 knopen. Om 9.30 uur ontstaan er kleine schuimkopjes, er staat 20 knopen wind en we gaan 7 knopen. Om 9.45 uur hebben we Johnstone Strait achter ons gelaten! Eerste hindernis genomen, we liggen ver voor op ons schema. Volgens planning zouden we de eerste rapids, Whirlpool genaamd, ís middags bij slack te passeren. We zijn er om 11.15 uur, een uur na de ochtend slack. Wat te doen? Het is schitterend weer, het is doodtij, durven we het aan of blijven we een paar uur dobberen voordat het weer slack is? We zetten de motoren een tandje harder en gaan. Gelukkig maar, want in 10 minuten zijn we er door heen en het valt reuze mee. Er staan wat wervelingen in het water en je moet goed sturen, maar dat is alles. We hebben de rest van de middag om naar de volgende rapids te gaan, die eigenlijk voor morgen op het programma stonden. We kunnen zeilen, maar doordat we nu de stroom tegen hebben komen we nauwelijks vooruit. Geeft niet, tijd zat. We moeten zelfs nog een uurtje voor anker gaan om de tijd tot het volgende slack te doden. Ook deze, Greene Point Rapids, nemen we zonder problemen. We zien hier het water zelfs amper bewegen, zo op tijd zijn we. Op veel plaatsen zijn de baaien en inhammen niet geschikt om te ankeren, omdat de rotsen steil in zee eindigen en het water tot vlak bij de kust erg diep is. Daar zijn veelal drijvende steigers gebouwd die tegen geringe vergoeding vrij toegankelijk zijn. We meren voor de nacht aan zo'n steiger af. De volgende dag moeten we 7 mijl varen voor we bij Dent Rapids zijn. Precies op slack gaan we daar door heen en zelfs dan staat er nog een aardige draaikolk in, Devil's Hole genaamd. Twee mijl verderop ligt de volgende doorgang, Gillard Passage. We hebben direct na Dent al flinke stroom tegen, maar in Gillard staat de stroom gelukkig nog een beetje mee. Ik laat me nog even afleiden door het gebrul van de zeeleeuwen die daar op de rotsen liggen en opgejaagd worden door een orca, een killer whale. Daardoor neem ik een bocht krapper dan ik gepland had, maar Neptunus is me goed gezind vandaag. Daarna komen we in de Yaculta Rapids die eindeloos lijken te duren omdat de stroom hier echt al gedraaid is. Maar ook hier geen enkel probleem.

 
Onze Canadese vrienden

Het is een schitterend gebied met resorts op de meest spectaculaire plekken. De watervliegtuigjes scheren af en aan langs ons heen. Om 13.00 uur is alles achter de rug, we tuffen in Calm Channel. Het is komisch dat je aan de naamgeving hier de gemoedstoestand kunt aflezen van George Vancouver en zijn mannen op hun ontdekkingsreis. Om 16.00 uur zijn we in Desolation Sound (captain Van had hier geen wind en dobberde 2 weken rond), een paradijselijk cruisersgebied waar onze vrienden Ron en Denise wonen, op Cortes Island. Om 17.00 uur liggen we aan de mooring voor hun deur in Tiber Bay. Een dag eerder dan gepland, zij het een jaar later!

 

 

Hits: 476

Je moet een account aanmaken om een reactie te schrijven.