Joomla Template by Create Website

The Inside Passage II

Hoofdcategorie: Reisverslagen

Van Wrangell, AK naar Prince Rupert, BC, Canada

In Wrangell worden we in de nieuwe marina gelegd, een eindje van het plaatsje af. Het is er tamelijk verlaten, saai. Wij wimpelen de aangeboden walstroom af, die hebben we immers niet nodig met onze grote zonnepanelen. Na drie dagen regen moeten we de havenmeester toch om een aansluiting vragen, want er komt geen straaltje zon binnen.

 
Anan Bay: Black bear

Een paar uur varen van Wrangell ligt Anan Bay. Daar is een uitkijkpost gebouwd van waaruit je beren kunt observeren die daar in de rivier komen ‘vissen’. Je kunt er zelf heen varen en ankeren, maar dan moet je op eigen gelegenheid over het strand en door het bos naar de uitkijkpost lopen en dat in bear country. Dat is niets voor mij, dus wij gaan georganiseerd. Dat blijkt goed uit te pakken. We scheuren in een motorboot met 35 knopen in vijf kwartier naar Anan.

 

 
Anan Bay berengids

We hebben een gids die veel ervaring met beren heeft en die ons groepje (wij en drie dames uit Seattle) begeleidt, een groot geweer over zijn schouder. Als we naar de uitkijkpost lopen zien we diverse plekken waar de beren ons pad regelmatig kruisen. We krijgen de instructie om luid te praten en vóór elke bocht roept de gids hey bear! Er zijn gelukkig geen close encounters. Bij de rivier komen de beren rustig aanlopen, nemen hun positie aan de oever in en graaien met hun poten of hun bek de ene zalm na de andere uit het water. Het zijn slordige eters. Na een paar flinke happen is de rest van de vis voor de meeuwen en de adelaars.

Zalm vissers

Het is een indrukwekkend gezicht, die enorme dieren zo dichtbij. We zien diverse berenjongen, cubs. Op de uitkijkpost staan ook weer bewakers. Als er een beer te dichtbij komt of zijn poten op de balustrade legt, wordt hij weggejaagd. Nadat we dit gezien hebben zijn we heel blij dat we in gezelschap verkeren. We zouden daar niet graag met zijn tweeën hebben rondgescharreld. Onze gids vertelt dat hij inderdaad op de terugweg altijd veel minder moeite heeft om zijn groep bij elkaar te houden dan op de heenweg. Dan zijn sommigen nog wel eens nonchalant, maar na afloop is iedereen onder gepaste indruk en gemotiveerd om dicht bij elkaar te blijven.

Koptelefoon

In Wrangell worden op het postkantoor onze koptelefoons bezorgd. Toen we in Baranof Hot Springs aan de steiger lagen, legde daar een echtpaar in een motorboot aan. Dat ging heel soepel en we hoorden geen woord, terwijl hij binnen stond achter het stuur en zij buiten. Daar moest ik het mijne van hebben en wat bleek: zij communiceerden via koptelefoons. Dat is handig! Gewoon zachtjes fluisterend met elkaar praten tijdens manoeuvreren, ook als je elkaar niet kunt zien. We mogen ze uitproberen en de vrouw vertrouwt me toe it safes your marriage. Mijn idee. We noteren de leverancier en bestellen de koptelefoons bij de eerste de beste internet gelegenheid, in Petersburg, en laten ze naar onze volgende pleisterplaats sturen, Wrangell. Vol verwachting proberen we ze uit bij het afvaren in Wrangell en het aanleggen aan het fueldock. Geweldig. Geen stress, want je weet zeker dat de ander je goed verstaat en de juiste instructies geeft.

Het weer blijft hopeloos. Het regent dagen achter een. Voor de vis en voor het land is dat goed, want er zijn voor de tweede zomer op rij enorme bosbranden aan de kust van British Columbia. Maar voor ons maakt het de prachtige omgeving met al zijn groen wel wat somber. We tuffen verder naar Ketchikan, onderweg een dag doorbrengend in Meyers Chuck omdat het stormt. Omdat we Ketchikan niet bij daglicht kunnen halen gaan we een paar mijl ten noorden ervan voor anker. Onze uitgekozen plek blijkt een privé jachthaven te zijn en we mogen niet aan de steiger blijven liggen. We ankeren op een tamelijk onbeschutte plek en als we ‘s avonds het weerbericht ophalen blijkt dat er een diepe depressie over komt. We besluiten om alsnog naar Ketchikan te gaan. Het is inmiddels donker geworden. Het vaarwater wat we door moeten, Tongass Narrows, kent diverse ondiepten en rotspartijen, waarschijnlijk niet voor niets Danger Islands genaamd. Als ons een visser passeert gaan we vlug achter hem aan. Hij ziet onze manoeuvre en roept ons op via de marifoon om te informeren of het onze bedoeling is om achter hem aan te varen. Als we dat bevestigen reduceert hij zijn snelheid drastisch en leidt ons langs de gevaarlijke plekken. Pas nadat hij gecheckt heeft of wij weten hoe we verder moeten zet hij er weer de sokken en gaat naar zijn eigen overnachtingsplaats. In stromende regen komen we in Ketchikan’s marina aan. Het ligt er mudvol, maar tot onze opluchting zien we één vrije plek vlak bij de ingang. Met onze koptelefoons op lukt het keurig om Madeleine in dit pokkenweer aan de steiger te vlijen zonder onze buren te wekken.

 
ms Nieuw Amsterdam in Ketchikan, AK

Ketchikan is erg toeristisch, maar desondanks leuk. Er zijn vier terminals voor enorme cruiseschepen. Als wij er zijn liggen er twee cruisers van de Holland America Line, de Nieuw Amsterdam en de Eurodam, naast twee andere. Er zijn 9700 toeristen in het stadje! Het oude centrum is gelegen rond de kreek waarin de zalm stroomopwaarts zwemt om te gaan kuit schieten. Door de stroomversnellingen is dat een flinke prestatie. Als ze eenmaal in rustig water zijn aangeland liggen ze met duizenden stil in het water. Hoe langer je kijkt hoe meer je er ziet.

 

Ketchikan is onze laatste aanlegplaats in Alaska. We kunnen niet geloven dat we geen formaliteiten hoeven te vervullen bij het verlaten van de USA, maar de douane die we steeds telefonisch consulteren (je moet je melden op elke plaats waar je aankomt) verzekert ons dat we gewoon weg kunnen varen en dat ze al decennia geen stempels meer in paspoorten geven. Je moet direct naar Prince Rupert in Canada varen (94 mijl) en je daar bij de Canadese douane melden, ook telefonisch. We krijgen toestemming om één nacht onderweg te ankeren, ofwel in Alaska, ofwel in Canada, omdat we deze afstand niet bij daglicht kunnen afleggen. We varen om 6.00 uur af, als het een beetje licht gaat worden, om maximaal de stroom mee te hebben. Het is bewolkt en regenachtig, maar in de middag breekt de zon een beetje door. Van Amerikaanse cruisers hebben we een mooie ankerplek aangeraden gekregen, net over de Canadese grens.

...Canada

De volgende dag kunnen we zowaar een heel stuk zeilen als we wind en stroom mee hebben. Diezelfde cruisers hebben ons op een kruipdoor sluipdoor route gewezen om Prince Rupert te bereiken, zodat we niet een heel eind om hoeven te varen. We komen in de middag aan en na enige moeite dringen we telefonisch tot de douane door en klaren in. We krijgen een nummer wat we zichtbaar moeten ophangen en dat is alles. We mogen hier een half jaar blijven.

 

Hits: 1057

Je moet een account aanmaken om een reactie te schrijven.