Joomla Template by Create Website

De Golf van Alaska over, tussen de buien door

Hoofdcategorie: Reisverslagen

De Golf van Alaska over, tussen de buien door

Op dinsdag 18 juli, 2017 komen we aan in Cordova, onze laatste stop in Prince William Sound. We zijn net op tijd binnen voordat er een depressie over komt, met 35 knopen wind, windkracht 8.

 
 
 
Hank did not make it
Cordova Conventie Centrum
Monument voor vissers

We merken daar niets van als we beschut in de haven liggen. Het regent een dag stevig en daarna krijgen we een paar dagen zon. We maken een tocht over de enige (doodlopende) highway van Cordova. In de twintiger jaren van de vorige eeuw was Cordova een booming town. Er bleek koper gevonden te worden in het binnenland, er werden kopermijnen geopend en er werd een spoorlijn aangelegd om het koper naar de stad te vervoeren. Dat was een enorme prestatie, want er moesten heel veel bruggen worden aangelegd. In de dertiger jaren werd de opbrengst van de mijnen steeds minder, uiteindelijk werden ze gesloten en in 1938 werd de spoorlijn opgeheven. Er ligt nu nog een stuk highway die 48 mijl het binnenland in gaat.

 
Copper River Bridge...

De weg is na 36 mijl afgesloten, omdat de volgende brug over de Copper River is ingestort. We huren een dag een auto om die 36 mijl te rijden. De delta van de Copper River is enorm. De wetlands zijn de grootste van de USA en ecologisch zeer belangrijk, onder andere voor trekvogels. Ten noorden van de wetlands bevinden zich de Chugach Mountains met diverse gletsjers. Zoals overal in Amerika zijn ook hier veel goed aangegeven hikes en trails.

 

Copper River Wetlands

Wij hebben een wandeling uitgezocht naar een gletsjer, eerst door het bos en daarna door een ijsvallei. De berenspray bij de hand en luid pratend lopen wij door het bos. In Seward had ik ook een belletje aangeschaft als berenafschrikker, zodat je niet de hele tijd hoeft te lopen toeteren.  Maar nadien vertelde een ranger me dat dat belletje niet werkt, omdat beren het geluid daarvan niet met mensen associeren. Dat van een toeter wel. Ze zeggen hier voor de grap dat je de poep van een grizzly kunt onderscheiden van die van een zwarte beer doordat er een belletje in zit.

Verse berenpoep

Na een half uur wandelen ligt er midden voor ons op het pad opeens een grote hoop berenpoep. Vers. We willen het noodlot niet tarten en maken rechtsomkeert. Later zien we op de highway (een gravelweg) in de verte een beer lopen en ook daar verse berenpoep op de weg. Door de wetlands is er gelukkig een veilige boardwalk gemaakt waar we wel op durven. Ook daar bevinden zich beren, maar die krijgen we niet te zien. Onze buren in de haven hebben met hun kinderen een wandeling gemaakt naar een andere gletsjer en die moeten wij toch ook kunnen maken. Dat doen we en het is prachtig.

 
Arctic Lupines
Sheridan Glacier
  

Het bos staat vol met blauwe (Arctic) lupines en andere bloemen. Boven de gletsjer hangen lage wolken. Er ligt een meertje van roerloos melkachtig gletsjerwater waarin ijsbergen drijven. Er hangt een mystiek sfeertje. Gelukkig hebben we daar al volop lopen genieten als we alweer bijna in de verse berenpoep trappen. We zijn blij als we veilig in de auto zitten. 
De depressie is voorbij, de weersvoorspelling is goed en op maandag 24 juli nemen we afscheid van Prince William Sound en West Alaska. We gaan de Golf van Alaska oversteken naar de Amerikaanse Westcoast. Verwarrend genoeg heet het daar Zuidoost Alaska. De trip naar Sitka op Baranov Island is 475 mijl. De eerste 50 mijl moeten we op de motor varen voor we de Sound uit zijn. Dan kunnen we de genua hijsen. Er staat een licht westenwindje wat ons met een snelheid van 4 knopen vooruit blaast. He probleem in Alaska is dat het of te hard  of niet genoeg waait om lekker te kunnen zeilen. Dat ondervinden wij ook. De windvoorspelling voor de komende dagen is 'variabel, minder dan 15 knopen'. Lekker rustig dus, maar onder de 10 knopen kom je nauwelijks meer vooruit met achterlijke wind. En anders dan in de Zuid Pacific doet het er hier wel degelijk toe dat je snelheid maakt, want het weer kan binnen 24 uur omslaan ondanks gunstige voorspellingen. Dus toch maar weer de motor aan als de snelheid onder de 3 knopen zakt. Onderweg proberen we altijd weersinformatie binnen te krijgen via radioverbinding met een walstation. Op dit traject is dat Friday Harbor, WA. Hoe vaak we het ook proberen, Friday Harbor geeft niet thuis. Uiteindelijk lukt het na veel moeite één keer om verbinding te krijgen en dan blijkt dat er aan het eind van de week weer een depressie aankomt, zelfs met windstoten tot 45 knopen (Bft 9). Dat willen we niet meemaken. Op donderdag draait de wind steeds meer van west naar zuid als voorbode van het lage drukgebied wat er aan komt en tenslotte wordt de wind zuidoost, precies onze vaarrichting. Liefst gebruiken we onderweg één motor, zodat we in elk geval rustig kunnen slapen in de kooi aan de andere kant. Maar nu hebben we er twee nodig om tegen 20 knopen wind en golven in te gaan. En dan nog komt de snelheid nauwelijks boven de 3 knopen. De laatste 50 mijl hebben dan ook meer het karakter van ploeteren dan van zeilen. Maar vrijdagmiddag 28 juli zien we Mount Edgecrumbe voor ons, aan de ingang van Sitka Sound, en om 18.00 uur liggen we netjes afgemeerd in Eliason Harbor, Sitka. Vóór de bui binnen!

Hits: 1213

Je moet een account aanmaken om een reactie te schrijven.